door Ester Janssen | sep 7, 2026 | De Lichaamstolk
Je lichaam weet hoe het moet helen. Wij houden ons eigen herstel onbewust tegen. Gisteren speelde ik de finale van een padeltoernooi. De ochtend begon goed. Ik voelde me sterk. Mijn benen voelden goed. Ik had er zin in. Maar net voor onze wedstrijd keek ik naar de...
door Ester Janssen | aug 31, 2026 | De Lichaamstolk
Zij kon het helemaal voor zich zien. Ik niet. Zojuist zat ik bij de kapper. Ze vertelde over haar nieuwe huis. Hoe het eruit zou komen te zien. Ze zag het helemaal voor zich. Ik vertelde haar dat ik dat altijd heel lastig vind. Zien hoe iets kan gaan worden....
door Ester Janssen | aug 27, 2026 | De Lichaamstolk
Soms is één zin genoeg. Bijna niets voelde meer vertrouwd Ze kwam binnen en de tranen zaten al hoog. “Ik weet niet meer hoe ik verder moet.” De lichamelijke klachten waren er. Maar dat was het niet alleen. Alles wat ze had meegemaakt had haar hele leven...
door Ester Janssen | aug 6, 2026 | De Lichaamstolk
Weerstand als tegenwerkende factor bij herstel Ik zat op de bank en dacht: nu moet ik nog trainen. Dat is niet mijn normale gedachte. Normaal denk ik: joepie, ik mag gaan trainen. Ik heb er zin in. Maar dit was net voor de vakantie. Ik was moe. Moe van het veel doen,...
door Ester Janssen | jul 16, 2026 | De Lichaamstolk
Het is bijna vakantie. En ik merk dat ik moe ben. Niet de moeheid die iets verkeerds aangeeft. De andere moeheid. De moeheid die zegt: je hebt veel gedaan. Het mag nu even minder. De afgelopen periode was vol. Workshops, cliënten, blogs, posts, gesprekken. Ik heb...
door Ester Janssen | jul 9, 2026 | De Lichaamstolk
Ze durfde zichzelf niet meer aan te raken. “Maar ik raak mijn litteken niet aan. Ik negeer het eigenlijk.” Ze zei het rustig. Bijna terloops. Alsof het de gewoonste zaak van de wereld was. Ik vroeg haar: “Kijk je er wel naar?” “Nou, ik...
