door Ester Janssen | jul 16, 2026 | De Lichaamstolk
Het is bijna vakantie. En ik merk dat ik moe ben. Niet de moeheid die iets verkeerds aangeeft. De andere moeheid. De moeheid die zegt: je hebt veel gedaan. Het mag nu even minder. De afgelopen periode was vol. Workshops, cliënten, blogs, posts, gesprekken. Ik heb...
door Ester Janssen | jul 9, 2026 | De Lichaamstolk
Ze durfde zichzelf niet meer aan te raken. “Maar ik raak mijn litteken niet aan. Ik negeer het eigenlijk.” Ze zei het rustig. Bijna terloops. Alsof het de gewoonste zaak van de wereld was. Ik vroeg haar: “Kijk je er wel naar?” “Nou, ik...
door Ester Janssen | jun 29, 2026 | De Lichaamstolk
“Ik voel me niet meer als mezelf.” Ze zei het terwijl ik haar complimenteerde met de keuze die ze had gemaakt. Een stevige keuze. Eentje die moed had gevraagd. “De keuze voelt goed. Maar ik voel me helemaal niet stevig. Ik voel me gewoon niet meer...
door Ester Janssen | jun 22, 2026 | De Lichaamstolk
“Ik ben bang dat de klachten nooit meer over gaan.” Ze zei het zacht. Alsof ze het hardop zeggen erger maakte. Ik herkende de angst direct. Niet alleen bij haar. Het is een van de diepste angsten die ik hoor bij vrouwen na een borstkankertraject. Niet de...
door Ester Janssen | jun 19, 2026 | De Lichaamstolk
“24 uur per dag draait mijn hoofd. En niets helpt.” Ze zei het zodra ze binnenkwam. “24 uur per dag draait mijn hoofd. Ik slaap slecht en het gaat maar door. Zo moe word ik ervan.” Ik herkende het direct. Niet alleen bij haar. Een “vol...
door Ester Janssen | jun 9, 2026 | De Lichaamstolk
Ze deed haar best. En dat maakte het juist zwaarder. Ze had al weken ademhalingsoefeningen gedaan. Elke dag. Zoals de arts had gezegd. “Als je beter gaat ademen, ga je je beter voelen.” Maar het schoot niet op. Het lukte gewoon niet. En dus was er weer een...
