Je lichaam weet hoe het moet helen.
Wij houden ons eigen herstel onbewust tegen.
Gisteren speelde ik de finale van een padeltoernooi.
De ochtend begon goed. Ik voelde me sterk. Mijn benen voelden goed. Ik had er zin in.
Maar net voor onze wedstrijd keek ik naar de wedstrijd van onze trainer. Hij verloor. Balletjes net uit, op de netband. Het waren veel net-niet-balletjes.
En zonder dat ik het doorhad nam ik zijn wedstrijd mee mijn kooi in.
Niet zijn goede lessen. Niet wat hij me heeft geleerd. Maar zijn net-niet ballen.
Mijn mantra is altijd: blijf in de kooi. Niets buiten de kooi doet ertoe. Alleen de volgende bal. Alleen dit moment.
Maar mijn hoofd zat ergens anders. En dat was direct voelbaar en zichtbaar in mijn spel. Ik miste mijn scherpte. Maakte fouten die ik normaal niet maak. We verloren de eerste set met 6-4.
Tussen de sets zei ik tegen mijn partner: ik moet even in gesprek met mezelf.
Niet omdat ik harder moest gaan werken. Niet omdat ik beter mijn best moest doen.
Maar omdat ik ruimte moest maken voor wat al in me zat.
Mijn lichaam wist hoe het moest spelen. Het had dit al honderden keren gedaan. De techniek was er. De kracht was er. Het enige wat ontbrak was de ruimte om het te laten gebeuren.
Die ruimte had ik zelf geblokkeerd. Met gedachten die niet over de bal gingen die ik moest spelen. Maar over een wedstrijd die niet de mijne was.
Ik stond stil. Er kwam in een beeld in mij op uit een meditatie van de dag ervoor. Mijn ouders die zeiden: wat je ook kiest, je bent geliefd. Zorg goed voor jezelf.
Het had helemaal niets met padel te maken.
En toch was het precies wat ik nodig had. Het gaf me rust en steun.
De tweede set wonnen we met 6-3. De derde met 6-1.
Niet omdat ik anders had gespeeld. Maar omdat ik mezelf had teruggevonden. En mijn lichaam de ruimte had gekregen om te doen wat het al kon.
Waarom houdt je eigen denken je herstel na borstkanker tegen?
Het lichaam weet hoe het moet helen. Dat is geen wens. Dat is hoe het lichaam werkt. Het heeft een eigen intelligentie. Een eigen vermogen om te herstellen.
Maar wij houden ons eigen herstel onbewust tegen.
Niet met opzet. Niet uit zwakte. Maar omdat we jarenlang hebben geleerd om op een bepaalde manier over ons lichaam te denken. Dit tegenhouden doe je nooit expres. Dus je bent niet schuldig en hoeft je nergens voor te schamen. Het is de gewenning, de angst, de overleving die nog aan het spreken is.
“Het wordt nooit meer beter.” “Dit is chronisch.” “Mijn lichaam werkt tegen me.”
Die gedachten geven emoties. En die emoties geven weer gedachten. En samen maken ze dat het lichaam minder ruimte krijgt om te doen wat het kan.
Het lichaam heeft gedaan wat het moest doen. Het heeft zijn werk goed gedaan. Maar dat werk is een gewenning geworden. En gewenning mag worden afgeleerd.
Dat gaat niet met wilskracht of harder werken.
Het gaat met ruimte maken. Met anders kijken. Met vertrouwen teruggeven aan een lichaam dat al die tijd heeft gedaan wat het kon.
Mijn grootste winst van gisteren was niet het kampioenschap.
Het was dit: ik wist hoe ik mezelf terug moest vinden. En ik deed het.
Gewenning mag worden afgeleerd
Dat is ook wat ik vrouwen na een borstkankertraject leer.
Niet harder werken aan herstel. Maar de gedachten of emoties herkennen die het tegenhouden. En stap voor stap ruimte maken voor wat het lichaam al weet.
Want als er weer ruimte komt, zijn de mogelijkheden veel groter dan in eerste instantie gedacht.
Herken jij dit? Dat gevoel dat je lichaam je tegenwerkt? Dat verder herstel niet lukt hoe hard je ook je best doet? Dat je het bijna wilt opgeven?
Dan is het misschien niet je lichaam dat in de weg staat. Maar de gedachten erover.
Het programma Stap voor stap naar herstel start in september. Daarin werk ik met je aan precies dit. Ruimte maken voor wat je lichaam al weet. Stap voor stap.
Meer informatie staat op delichaamstolk.nl. Of stuur me een DM.