Na de diagnose ‘schoon’ komt er soms een zwart gat.
En daar wordt weinig over gesproken.
Sandra, niet haar echte naam, vertelde het me met een lichte aarzeling.
Alsof ze niet zeker wist of ze het hardop mocht zeggen.
“Ik ben blij dat ik schoon verklaard ben. Echt waar. Maar het voelt nog niet zoals ik had verwacht.”
De behandelingen waren voorbij. De drukke agenda vol ziekenhuisafspraken was leeg geworden. Mensen om haar heen waren opgelucht. Blij voor haar.
En Sandra was dat ook.
Maar er was ook iets anders.
De stilte na de ‘kankerbehandelingen’ storm
Zolang de behandelingen bezig waren, was er structuur. Afspraken, protocollen, mensen om haar heen die wisten wat er moest gebeuren.
Ze was gewoon doorgegaan. Met werk, met haar gezin, met de dingen die ze deed. Omdat het moest. Omdat ze niet anders kon. Omdat stilstaan geen optie voelde.
En nu was het voorbij.
Maar haar lichaam voelde nog niet zo.
Ze was moe op een manier die moeilijk uit te leggen was. Niet alleen lichamelijk. Ook van binnen. Ze wist wat ze wilde, wat ze altijd had gedaan, waar ze naartoe wilde. Maar het lukte nog niet zoals daarvoor.
Ze zei: “Ik wil gewoon weer werken zoals ik werkte. Gewoon weer gaan wandelen zoals ik deed. Maar het voelt anders. En ik weet niet hoe ik daar een nieuwe vorm in moet vinden.”
Herkenbaar?
Want wat Sandra beschreef, is iets wat ik vaker hoor.
Tijdens het ziektetraject zijn veel vrouwen gewoon doorgegaan. Met werk, met zorgen voor anderen, met het leven. Omdat ze sterk zijn. Omdat ze niet anders wilden.
En nu de behandelingen voorbij zijn, is de verwachting dat het leven weer opgepakt kan worden.
Maar de lichamelijke klachten zijn er nog. De vermoeidheid is er nog. Het lichaam heeft zijn eigen tempo, en dat tempo is nog niet wat het was.
En dat geeft een vreemd gevoel.
Want de wil is er wel. Het verlangen is er wel. Maar het lichaam geeft nog niet mee op de manier die ze gewend waren.
Ze willen weer werken, maar merken dat een dag vol vergaderingen meer kost dan vroeger. Ze willen weer sporten, maar merken dat hun lichaam anders reageert dan daarvoor. Ze willen gewoon weer zichzelf zijn, maar dat zelf voelt nog een beetje onbekend.
En diep van binnen leeft er een vraag die ze bijna niet durven stellen:
“Wordt het ooit nog zoals het was?”
Wat ik Sandra vroeg
Ik vroeg haar niet wat ze wilde bereiken.
Dat wist ze al.
Ik vroeg haar hoe het voelde als ze deed wat ze altijd deed, maar het niet meer ging zoals daarvoor.
Ze dacht even na.
“Alsof ik mezelf aan het forceren ben. Alsof ik tegen mijn lichaam in ga in plaats van ermee samen.”
Dat was het.
Niet het gebrek aan richting. Maar de kloof tussen wat ze wilde en wat haar lichaam op dat moment toeliet. En de spanning die dat gaf, elke dag weer.
Want ze had geleerd door te gaan. Dat was haar kracht geweest tijdens de behandelingen. Maar nu vroeg herstel iets anders van haar. Niet doorgaan. Maar samenwerken met haar lichaam, ook als dat een ander tempo had dan ze gewend was.
Wat er voor Sandra veranderde
Ze hoefde haar wensen en doelen niet los te laten.
Maar ze ontdekte dat de weg ernaar toe anders mocht zijn dan daarvoor.
Door even stil te staan bij wat haar lichaam nodig had, niet als obstakel maar als deel van haarzelf, ontstond er iets.
Een manier van bewegen die minder strijd gaf. Een manier van werken die meer paste bij waar ze nu was. Kleine stappen die voelden als van haar, in plaats van tegen zichzelf in.
En vanuit die ruimte begon het zwarte gat langzaam te vullen. Niet met schema’s of verplichtingen. Maar met het gevoel van:
Ik ben er. Ik leef. Ik word weer mezelf, op mijn eigen manier.
Misschien herken jij je in Sandra
In die vreemde combinatie van opluchting en onverwachte leegte.
In het gevoel van: ik weet wat ik wil, maar mijn lichaam werkt nog niet mee zoals ik gewend ben.
In de spanning tussen doorgaan zoals altijd, en luisteren naar wat er nu nodig is.
Dan wil ik je dit meegeven:
Dat zwarte gat is geen teken dat er iets mis is.
Het is een fase. Een fase die weinig mensen benoemen, maar die zoveel vrouwen herkennen.
En het is een fase waar beweging in mogelijk is. Niet door harder te werken. Maar door te ontdekken hoe je weer kunt samenwerken met je lichaam, in plaats van ertegen in te gaan.
De volgende stap
Op 11 april geef ik de workshop De 5 stappen naar een beter herstel bij borstkanker.
Voor vrouwen die schoon verklaard zijn, maar merken dat het leven nog niet voelt zoals ze hadden gehoopt (en dit kan soms na jaren nog het geval zijn). Die weten wat ze willen, maar nog niet hebben gevonden hoe ze daar komen zonder zichzelf te forceren.
We werken met wat je tegenhoudt. Met hoe je weer in samenwerking komt met je lichaam. En je ontdekt hoe je kleine stappen kunt zetten die voelen als van jou.
Zonder forceren. Zonder schema’s.
Wel met echte verschuiving.
Er zijn nog een paar plekken vrij.
Wil je meer weten of je aanmelden? Dat kan via https://delichaamstolk.nl/de-5-stappen-naar-herstel/