“Ik voel me niet meer als mezelf.”
Ze zei het terwijl ik haar complimenteerde met de keuze die ze had gemaakt.
Een stevige keuze. Eentje die moed had gevraagd.
“De keuze voelt goed. Maar ik voel me helemaal niet stevig. Ik voel me gewoon niet meer mezelf.”
Ik bleef even bij die zin staan.
Want dat is precies hoe het kan zijn. Dat je de goede dingen doet. Dat je keuzes maakt die kloppen. En dat je je toch niet herkent in de vrouw die ze maakt.
Het lichaam is er nog. Ze functioneert nog.
Maar ergens onderweg is ze zichzelf kwijtgeraakt.
De vrouw die ze herkende in zichzelf lijkt voor nu verdwenen te zijn.
En ze weet niet hoe ze haar terug moet vinden.
Dit is iets wat ik keer op keer hoor van vrouwen na een borstkankertraject.
Niet als klacht over het lichaam. Maar als een dieper verlies.
Het verlies van vertrouwdheid met zichzelf.
Tijdens het traject was er geen ruimte om bij dat verlies stil te staan. Er was zoveel. Er moest zoveel. Behandelingen, uitslagen, doorgaan voor het gezin, doorgaan voor zichzelf.
En nu de storm wat is gaan liggen, staat ze in de stilte. En die stilte voelt vreemd.
Want de vrouw die ze was, weet ze niet meer zo goed te vinden.
Wat ze fijn vond. Wat ze voelde. Wat haar energie gaf. Het is wazig geworden.
Wat ik haar vertelde is dit.
Ze is niet verdwenen. Ze is geconfronteerd met iets wat ze nog nooit eerder heeft meegemaakt.
En dat vraagt iets anders van haar. Iets wat ze nog nooit heeft gedaan.
Dat klinkt misschien als een kans. Maar het voelde niet zo. Het voelde gedwongen. Het gooide roet in het eten. Het stopte haar gewone leven.
En onder dat alles zat angst.
Niet de spanning van iets nieuws dat je opgewonden tegemoet gaat. Maar de spanning van: ik moet hier wat mee. En ik weet niet hoe.
Want we zijn gewend aan wie we zijn. Hoe we reageren. Hoe we met dingen omgaan. Dat is een automatisme. Het zit in ons systeem.
Maar borstkanker vraagt iets waarvoor die oude manier van omgaan niet meer werkt.
En dat is precies waar het gevoel van mezelf niet meer zijn vandaan komt.
Ik had ooit een cliënte die altijd zorgde voor de emoties en gevoelens van anderen. Dat was wie ze was. Hoe ze in het leven stond. Hoe ze zichzelf kende.
Maar tijdens haar borstkankerperiode kon ze dit niet meer doen zoals ze dat altijd had gedaan. Ze had er simpelweg de ruimte niet voor.
“Het is zo oneerlijk,”
zei ze. En ik begreep precies wat ze bedoelde.
Niet oneerlijk omdat het haar was overkomen. Maar oneerlijk omdat ze zichzelf niet meer herkende. Omdat ze iemand was die dingen aankon, en nu leek dat niet meer zo te zijn.
Wat er onder zat was dit.
Haar oude manier van omgaan met dingen, altijd eerst zorgen voor een ander, werkte niet meer. Ze moest iets nieuws leren. Iets wat voelde als het tegenovergestelde van wie ze was.
Eerst voor zichzelf zorgen. En dan pas voor de ander.
Dat voelde als egoïsme. En egoïsme paste niet bij haar.
Totdat ze kon zien dat het geen egoïsme was. Maar zelfzorg.
En die zelfzorg had haar veel diensten bewezen. Ze had haar door het traject heen gedragen. Ze had haar staande gehouden op momenten dat ze dacht dat ze zou vallen.
Toen ze dat kon zien, veranderde er iets. De last van het oneerlijke ging eraf. Ze kon zichzelf weer herkennen. Niet als de vrouw van vroeger. Maar als iemand die had geleerd wat ze nodig had.
Dat is geen verlies. Het is groei die pijn heeft gedaan.
Herken jij dit? Dat gevoel van jezelf niet meer kennen. Van keuzes maken die goed voelen maar jezelf daarin niet herkennen.
Dan wil ik je dit meegeven: je bent niet verdwenen. Je wordt gevraagd iets nieuws te leren. Iets wat nog niet vertrouwd voelt. Maar wat al wel zijn vruchten heeft afgeworpen.
De weg terug naar jezelf begint niet met harder zoeken.
Hij begint met ruimte maken voor wie je nu bent.
Op 6 juli geef ik een workshop voor vrouwen die na hun borstkankertraject vastlopen. Voor wie voelt dat er meer mogelijk is maar niet weet hoe. Zonder forceren. Zonder haast.
Wel met echte verschuiving.
Meer informatie staat op delichaamstolk.nl. Of stuur me een DM als je vragen hebt.
Je bent niet verdwenen. Je wordt gevraagd iets nieuws te leren. En dat is iets heel anders.