“Hoezo blijft een pijn in de schouder niet gewoon in de schouder?”
Ze zei het met een mengeling van humor en oprechte verbazing.
En ik moest even glimlachen. Want het is precies de vraag die zoveel vrouwen hebben. Ze durven hem alleen niet altijd hardop te stellen.
Wat eraan voorafging bij deze dame met langdurige klachten
Ze is net begonnen aan het vier maanden programma. En deze week was zwaar geweest.
Emotioneel zwaar. De pijn in haar lichaam was heftig. Ze werd er ’s nachts wakker van. Kon niet meer slapen. En werd daardoor nog vermoeider dan ze al was.
Ze vertelde het me met trillende stem en waterige ogen. Ze het even kwijt moest voordat we verder konden.
Ik herkende het direct.
Niet alleen de pijn. Maar ook de uitputting van een lichaam dat al zo lang zijn best doet. Dat al zo lang aanstaat. Dat al zo lang draagt.
Wat er tijdens de oefening gebeurde
We gingen samen aan de slag.
En terwijl ze bezig was, gebeurde er iets.
Ze voelde ruimte komen in haar borstgebied. Niet veel. Niet meteen alles.
De knoop in haar maagstreek was niet weg. Maar hij voelde net iets anders.
En dat is precies wat ik haar vertelde:
Dit is de eerste stap. Niet de hele route van A naar B. Maar de eerste stap van A richting B.
Als we die eerste stap niet zetten, komen we er niet.
En toen stelde ze die vraag
Nadat ze even stilgestaan had bij wat ze had gevoeld, keek ze me aan.
“Ik snap niet waarom de mens zo ingewikkeld in elkaar moet zitten. Hoezo blijft een pijn in de schouder niet gewoon in de schouder? Moet het nou echt zo zijn dat als ik me boos en teleurgesteld voel, het zich overal gaat vastzetten?”
Ze zei het half grappig. Maar ik hoorde ook de oprechte verwarring erin.
En de opluchting.
Want eindelijk mocht ze het zeggen. Eindelijk mocht het ingewikkeld zijn. Eindelijk hoefde ze niet te doen alsof ze het allemaal begreep.
Wat ik haar vertelde
Ik vertelde haar dat ze gelijk had.
Het is ingewikkeld. Het lichaam werkt niet in losse onderdelen. Alles is met elkaar verbonden. Emoties, spanning, pijn, ze beïnvloeden elkaar. Altijd.
Maar dat betekent ook iets anders.
Het betekent dat als je ergens ruimte creëert, op welke plek dan ook, dat die ruimte verder reist. Naar een andere plek in je lichaam. Naar je denken. Naar hoe je de dag ervaart.
Niet altijd meteen zichtbaar. Niet altijd op de plek waar je het verwacht.
Maar het reist wel.
En die eerste stap, hoe klein ook, is nooit voor niets.
Misschien herken jij je hierin
In die heftige week. In de pijn die ’s nachts wakker houdt. In het gevoel van: ik doe mijn best, maar mijn lichaam werkt niet mee.
In de verwarring van een lichaam dat ingewikkelder in elkaar zit dan je zou willen.
En misschien ook in die vraag, half grappig, half serieus:
“Hoezo moet het nou zo ingewikkeld zijn?”
Dan wil ik je dit meegeven:
Die ingewikkeldheid is ook jouw kracht.
Want alles is met elkaar verbonden. Dat betekent dat een kleine verschuiving, op welke plek dan ook, verder reist dan je denkt.
En die eerste stap begint hier.
De volgende stap
Wil jij ook de oefening uitproberen die ik deze dame gaf? Dat kan! Stuur me een mailtje.
Dan stuur ik de oefening naar je op.
Voor vrouwen die midden in die ingewikkeldheid zitten. Die voelen dat er meer mogelijk is, maar niet weten waar te beginnen.
We zetten samen die eerste stap. Zonder forceren. Zonder haast.
Wel met echte verschuiving.