Het moment dat zij het vertrouwen in haar lichaam kwijt was
“Ik functioneer nog wel… maar ik vertrouw mijn lichaam niet meer.”
Dat waren de woorden van Marieke (57) toen ze voor het eerst haar verhaal deed.
Niet dramatisch. Niet huilend.
Meer alsof ze een feit constateerde waar ze zelf van schrok.
Marieke had een diagnose gekregen waar geen duidelijk eindpunt aan vastzat.
Geen “over drie maanden ben je weer de oude.”
Geen helder stappenplan.
Alleen een lichaam dat zich niet meer hield aan afspraken.
De ene dag voelde ze zich bijna normaal.
Ze deed boodschappen. Had een lunchafspraak. Dacht voorzichtig:
Misschien gaat het beter.
De volgende dag werd ze wakker met een lijf dat zwaar voelde. Pijnlijk.
Alsof elke beweging vooraf moest worden goedgekeurd.
En wat haar misschien nog het meest uitputte?
Niemand kon haar vertellen wat ze met deze wisselingen aanmoest.
Dus deed ze wat de meeste vrouwen doen
Zonder dat ze het zo benoemde, gleed Marieke in één van drie overlevingsstrategieën.
1. Eerst verzette ze zich tegen haar lichaam.
Ze pushte door. Corrigeerde zichzelf.
“Niet zo aanstellen.”
“Anderen hebben het ook zwaar.”
Tot haar lichaam haar elke keer terugfloot.
2. Daarna probeerde ze het te negeren.
Ze voelde de signalen wel… maar luisteren voelde te confronterend.
Dus ging ze door
tot het niet meer ging.
En langzaam gebeurde er iets wat ze pas veel later doorhad:
3. Haar leven werd kleiner.
Ze zei vaker nee.
Plande minder vooruit.
Dacht bij alles: Wat als mijn lichaam het laat afweten?
Niet omdat ze niet meer wilde leven.
Maar omdat ze het niet meer durfde.
Het echte probleem zat niet in haar lichaam
In ons gesprek viel er iets stil.
Marieke zei toen zacht:
“Het is alsof mijn lichaam onbetrouwbaar is geworden.
Alsof ik er geen relatie meer mee heb.”
En dát was het keerpunt.
Niet haar klachten.
Niet haar diagnose.
Het verlies van vertrouwen.
Zolang haar lichaam voelde als een vijand,
kon herstel niet veilig zijn.
Want een lichaam dat zich onveilig voelt,
blijft in overleving.
Wat ze nooit had geleerd
Herstel begon niet bij méér doen.
Niet bij nóg beter luisteren.
Niet bij strengere grenzen.
Maar bij iets wat haar verbaasde:
Leren samenwerken met haar lichaam.
Anders kijken naar signalen.
Anders voelen zonder erin te verdwijnen.
Anders handelen zonder haar leven stil te zetten.
Langzaam ontstond er weer ruimte.
Niet omdat alles verdween.
Maar omdat haar lichaam niet langer iets was
waar ze bang voor hoefde te zijn.
Er bestaat een vierde optie:
Marieke ontdekte iets wat bijna niemand vertelt na een diagnose:
Je hoeft niet te vechten.
Je hoeft niet te negeren.
En je hoeft je leven niet steeds kleiner te maken.
Er is een manier van herstellen
die begint bij vertrouwen herstellen
op een dieper niveau.
Daarover deel ik de komende dagen meer.
Mag ik je meenemen in wat herstel écht betekent?