“Het gemis aan intimiteit bij kanker (en wat er écht onder zit)”
Afgelopen week gaf ik de workshop De 5 stappen naar een beter herstel bij borstkanker.
En hoewel ik van tevoren nooit weet welk thema de boventoon gaat voeren… dit keer was het overduidelijk:
Intimiteit.
Niet het soort intimiteit uit glossy tijdschriften.
Maar de échte.
Die kwetsbare, vaak ongemakkelijke intimiteit die bovenkomt wanneer je lichaam niet meer hetzelfde is.
Hoe ben je intiem met een lichaam dat deels nieuw, deels beschadigd, deels verdoofd en soms gewoon compleet onvoorspelbaar aanvoelt?
En hoe kijkt je partner naar je?
En… hoe kijk je zelf eigenlijk naar jezelf?
Veel vrouwen proberen een van deze drie strategieën:
- Het lichaam negeren. (Werkt ongeveer drie dagen.)
- Ertegen vechten. (“We moeten terug naar hoe het was!”)
- Er zo hard aan werken dat intimiteit bijna een projectplan wordt.
En ergens onderweg vraag je je af:
“Maar krijg ik het ooit terug zoals het was?”
En… moet dat eigenlijk wel?
Het verhaal dat me die dag raakte
Bij één van de dames kwam iets bijzonders naar boven.
Sinds haar borstreconstructie voelde haar linkerborst, de borst die was geamputeerd en opnieuw opgebouwd, leeg.
Dat zei ze letterlijk: “Alsof ik daar niks voel. Een leegte.”
Maar toen we er samen dieper in doken, gebeurde er iets moois.
De leegte was geen leegte.
Het was een poel van verdriet.
En diep vanbinnen wist ze dit al.
Ze had al zóveel werk gedaan, zoveel stappen gezet.
Maar elke keer als ze intiem wilde zijn, moest ze eerst door die poel van verdriet heen voordat ze zich vrij kon voelen en kon overgeven aan het moment.
Zij en haar man hadden het er eerder al over gehad.
Maar tijdens de workshop ontdekten we samen dat er nog veel meer mogelijk was. Voor haarzelf en voor hen samen. En dat er ook dingen waren die ze juist níet meer hoefde te doen.
De volgende ochtend…
Ontvang ik dit berichtje:
“Wat was het waardevol gisteren!
Ik ben meteen gaan oefenen.
En: ik ben een tevreden cliënt 😄.”
Mijn hart juichte toen ik dit las.
Want dát is waarom ik deze workshops geef.
Voor die doorbraken.
Voor die momenten waarop iemand ineens voelt:
“Hé, het kan anders. En ik kan dit!”
De workshop was deze keer geen volle zaal… maar wél vol diepgang
De kleine groep maakte het misschien juist nog waardevoller.
Want met een kleine groep ontstaat er een soort openheid die je niet kunt afdwingen.
Maar… in januari wil ik hem wél graag weer groter draaien 😉
Dan geef ik opnieuw deze workshop:
De 5 stappen naar een beter herstel bij (borst)kanker.
Als jij denkt:
“Oei… dit raakt iets in mij. Dit wil ik ook.”
Stuur me dan even een bericht.
We starten weer in januari. Want december staat bij de meeste mensen toch vooral in het teken van
kruidnoten, agenda-stress en ‘in januari pak ik de draad wel weer op’.