Soms voelt het alsof je lichaam je tegenwerkt
Maar wat als dat niet zo is?
Soms voelt je lichaam als iets wat je plannen dwarsboomt.
Alsof het precies op het verkeerde moment op de rem trapt.
Alsof het niet meewerkt.
En misschien herken je dat wel.
Een paar dagen geleden had ik een bijzonder gesprek met een vrouw die ik nog nooit eerder had ontmoet.
We stonden naast elkaar… bij het toilet van een restaurant.
Ik maakte een opmerking over de geur.
Zij glimlachte en zei:
“Dat ruik ik nauwelijks. Sinds ik jaren geleden heel ziek ben geweest, is mijn reuk nooit meer helemaal teruggekomen.”
Toen vertelde ik haar iets wat ik vaak zeg:
dat een lichaam altijd een weg zoekt en vaak ook vindt om te herstellen
ook als we denken dat het klaar is.
Ze keek me aan en zei:
“Dat klopt. Mijn reuk komt terug. Met vlagen. Het wordt steeds iets beter.
En daar ben ik zó blij om.”
En toen vertelde ze meer
Alsof dat nog niet genoeg was, zei ze daarna bijna terloops:
“Elf jaar geleden kreeg ik na een MRI de diagnose uitgezaaide, uitbehandelde borstkanker.”
Ze vertelde hoe ze het ziekenhuis uitliep.
Hoe ze de deur achter zich dichttrok en dacht:
Dit gaat niet gebeuren.
Mijn lichaam zegt iets.
En nu ga ik luisteren.
Al het andere is minder belangrijk dan dit.
Ik blijf leven.
Ze reed naar huis. Binnen twintig minuten had ze een plan.
Ze besloot niemand te vertellen wat de diagnose was.
Ze regelde dat ze de volgende dag helemaal alleen zou zijn.
Niet om te vluchten
maar om te luisteren.
Om helder te krijgen wat haar lichaam van haar vroeg.
Die nacht werd ze wakker.
En wist ze het al.
Ze had die volgende dag niet eens meer nodig.
Ze deed wat ze te doen had.
Een jaar later liet ze opnieuw een MRI maken.
Ze was schoon.
En nu stond ze daar.
Naast mij.
In een restauranttoilet.
Wat een bijzondere vrouw. Een pionier.
Wat een moed.
Wat een vertrouwen in zichzelf.
Ik dacht: “daar kan ik nog veel van leren.”
Maar meestal voelt het niet zo
Meestal loopt het leven niet zoals in dit verhaal.
Niet zo helder.
Niet zo krachtig.
Voor de meesten van ons voelt het alsof het lichaam ons tegenwerkt.
Ziekte gooit plannen overhoop.
Dwingt ons tot keuzes die we niet wilden maken.
Verandert ons beeld van de toekomst.
En dan voelt het logisch om te denken:
Waarom nu?
Waarom mijn lichaam?
Waarom werkt het niet gewoon mee?
Maar wat als…
Wat als deze vrouw een klein beetje gelijk had?
Wat als het lichaam en zelfs de ziekte
niet tegen ons is,
maar vóór ons?
Niet om ons te straffen.
Niet om ons leven af te pakken.
Maar om iets duidelijk te maken
wat we eerder nog niet konden zien.
Wat als ons lichaam ons probeert te beschermen?
Iets verschuift
Als we dit idee ook maar een beetje kunnen toelaten
niet als waarheid,
maar als mogelijkheid
dan verandert er iets.
Dan verandert de relatie met ons lichaam.
En vaak ook de relatie met onszelf.
Met ons leven.
We hoeven niet meer te vechten.
Niet te vluchten.
Dan kan er iets anders ontstaan:
samenwerken.
Samenwerken met je lichaam.
Samenwerken met jezelf.
En misschien vraag jij je nu af…
Wat als je niet meer weet hoe dat moet?
Luisteren.
Samenwerken.
Vertrouwen.
Wat als je vooral stemmen hoort van buitenaf
van mensen die het goed bedoelen,
die expert lijken
maar jij jezelf ergens onderweg bent kwijtgeraakt?
Hoe zou jouw leven eruitzien
als je weer samenwerkt met je lichaam
in plaats van ertegen?
Misschien begint hoop niet bij beter worden.
Maar bij anders kijken.