Er zit een blok lasagne in mijn hoofd
Gisterochtend gebeurde er iets dat ik zelfs na jaren praktijkervaring nog nooit had meegemaakt.
Ik zat tegenover een vrouw die al een tijdje bij me komt.
We waren bezig met voelen of eigenlijk: het niet voelen (want daar ging het om).
En ineens begint ze te lachen en zegt ze:
“Er zit een blok lasagne in mijn hoofd.”
Ik zweer het je:
Dit heeft in al die jaren nog nooit iemand tegen me gezegd.
Een hoofd vol zorgen, ja.
Een hoofd vol gedachten, zeker.
Maar een hoofd vol lasagne?
Dat is nieuw.
Mijn brein, dat een fantastische beelddenker is,
zag meteen zo’n dampend blok lasagne
liggen in haar voorhoofd.
Met kaas.
Heel veel kaas.
Ze legde uit dat ze de hele tijd dacht aan wat ze straks moest doen:
boodschappen halen en vooral:
lasagne ingrediënten kopen.
Daar zat ze dan.
Niet bij haar gevoel.
Niet in het moment.
Maar in de supermarkt in haar hoofd.
Tussen de pasta’s.
En toen ging er een lampje branden…
Ze zei:
“Het lukt me soms gewoon niet om los te laten wat zo dadelijk moet gebeuren…
en dan ben ik niet meer hier.”
Kijk, dát is herkenbaar.
Niet alleen voor haar.
Voor bijna iedereen.
“Uit je hoofd komen is soms alsof je een garantiebon probeert af te scheuren op het stippellijntje. Soms lukt het soepel… en soms trek je precies dat ene belangrijke stukje scheef eraf.”
En soms scheur je het hele briefje aan gort.
Maar hoe dóé je dat nou, uit je hoofd komen?
Er zijn allerlei manieren:
mindfulness, meditatie, bosbaden, yoga
Mijn persoonlijke favoriet:
je aandacht verplaatsen naar je lichaam.
Niet moeilijk.
Wel effectief.
Bijvoorbeeld:
- Voel je voeten op de grond.
- Voel je tong in je mond (werkt verrassend snel).
- Voel waar je lichaam beweegt als je ademhaalt.
- En in dit specifieke geval:
Stel je gewoon even voor hoe lasagne smaakt.
Want het mooie is:
Zodra je aandacht naar je lichaam gaat,
gaat je brein automatisch van 130 naar 30 kilometer per uur. Je gedachten worden geremd.
Je wordt rustiger.
Je denkt helderder.
Je voelt je fijner.
En eerlijk: wie wil dat nou niet?
De moraal van het verhaal?
Soms zit er geen grote blokkade in je hoofd.
Geen trauma.
Geen diepe overtuiging.
Soms is het gewoon…
lasagne.
En dat is het mooiste:
Juist die kleine bewustwordingen brengen je terug naar jezelf.
Dus:
voel even je voeten,
adem rustig
en denk desnoods aan pasta.
Je hoofd zal je dankbaar zijn.