De grootste misvatting bij langdurige klachten
“De reumatoloog kan niets meer voor me doen,” zei ze.
In overleg met de huisarts kwam ze toch bij mij terecht.
Die zei: “Er is vaak nog meer mogelijk dan we denken.”
Saskia, niet haar echte naam, kwam met pijnklachten, vooral in haar spieren.
Ze was gewend ermee te leven.
Niet omdat het goed ging, maar omdat doorgaan haar strategie was.
Dat zie ik vaak.
Wat zo logisch voelt
Maar niet het hele verhaal is
De grootste misvatting die vrouwen met langdurige (pijn)klachten hebben,
is dat verbetering vooral buiten henzelf moet plaatsvinden.
Dat een arts het oplost.
Of een medicijn.
Of een nieuwe therapie.
En begrijp me goed:
artsen kunnen veel betekenen.
Dus dit idee is niet eens vreemd.
Maar zonder dat ze het doorhebben,
leggen vrouwen daarmee alle invloed buiten zichzelf.
Ze blijven zoeken naar:
- de nieuwste therapie
- het volgende medicijn
- een nieuw onderzoek
In de hoop dat dát het verschil gaat maken.
Terwijl het grootste deel van herstel intern gebeurt
In hoe je zenuwstelsel reageert.
In welke betekenis je geeft aan je klachten.
In hoe je daarop reageert.
In de patronen die je, vaak al jaren, hebt aangeleerd.
En op het moment dat vrouwen dit beginnen te zien…
niet als schuld,
maar als mogelijkheid…
gebeurt er iets.
Er komt ruimte.
Meer rust.
Meer grip.
Niet in één keer.
Maar in stappen.
Het moment waarop vrouwen de mogelijkheid op nog iets meer durven te omarmen komen ze bij mij.
Niet om ‘beter gemaakt’ te worden, maar om te leren hoe ze die mogelijkheid kunnen toepassen om de grip op hun eigen leven weer voorzichtig terug te nemen.
Herken jij je ergens in dit verhaal?
Of raakt dit aan iets wat je nog niet zo had bekeken?