Wat is het resultaat als je bijna klaar bent met een traject bij mij?
Wat iemand uit een traject haalt is vaak verschillend. Mijn cliënte van gisteren is aan het einde van haar traject bij mij. Dit was één van de afsluitende onderwerpen, die voor haar van toepassing waren; weer beginnen met werken, na ongeveer 8 maanden eruit te zijn geweest. Ze was begonnen met een paar uurtjes thuis werken, maar nu was de tijd rijp om weer naar de werkplek toe te gaan.
Ze mocht, 4 weken geleden beginnen met even koffie drinken met haar collega’s. Ze houdt van haar werk, heeft fijne collega’s en werkt bij dit bedrijf al meer dan 25 jaar. Dus eigenlijk niets aan de hand zou je denken. Maar wat zag ze er tegenop om te gaan!
Ze zag beren op de weg om weer naar het werk te gaan. Ze zag helemaal voor zich dat ze in tranen zou uitbarsten en dat wilde ze niet. Ze vermoedde dat iedereen de hele tijd vragen zou stellen aan haar waardoor ze zou moeten vertellen hoe zwaar afgelopen tijd was geweest en dan zou ze zich weer zo zwaar voelen en dat wilde ze ook niet. Samen werkten we toe naar alle redenen waarom ze wel moest gaan naar het werk, waarom ze wel wilde gaan.
Ze ging en het viel haar mee, totdat ze na 2 uur naar de auto liep met haar favoriete collega, pas toen braken de sluizen open. Ze had het fijn gehad, maar zei ze later, het duurde te lang. Iedereen wilde haar even spreken, dus ze was zo 2 uur verder terwijl ze na 1 uur al op was. Dat had ze niet aangegeven, dus had ze steeds stiller wordend de 2 uur uitgezeten. Dat laatste uur daar had ze niet meer van genoten gaf ze toe aan mij, toen wij elkaar daarna spraken. De grenzen goed blijven bepalen zeker ook op het werk is dus van belang.
Nu is ze aan het werk. 14 uur per week, nog wel vooral thuis. Dat gaat vrij goed. Klaar voor de volgende stap: de maandafsluiting te doen op het werk. We hadden het wel voor besproken, maar ze had minder bezwaren als de eerste keer, dus we waren er minder tijd mee kwijt.
Gisteren kwam ze bij me en vertelde hoe het was gegaan. Het was vrij goed gegaan, maar zei ze toen ze naar huis reed was ze kapot en dat was ze nu, een dag later, nog. Halverwege had een collega gezegd, zou je niet naar huis gaan, je zult nu wel moe zijn. Maar dat had ze niet gedaan, dat was niet nodig op het moment. Tegen mij zei ze; hoe kan ik nog zo moe zijn? Ik heb zeker weer teveel gedaan, wat heb ik verkeerd gedaan dat waren haar gedachtes.
We hadden een gesprek over waar ze moe van was geworden. De drukte zei ze, al die maanden thuis was er rust, ook al was ik niet rustig van binnen, ik had niet veel met de buitenwereld van doen.
Ik vroeg haar of ze, toen die collega zei dat ze naar huis moest gaan, ook daadwerkelijk naar huis had gewild. Ze zei: “nee, ik was echt nog niet klaar, ik wilde nog niet weg”. Zelfs niet als ik er nu op terugkijk dan wilde ik niet weg.
Toen vroeg ik haar, hoelang ben je van huis weg geweest? “7 uur” zei ze. Dat is de helft van het aantal uren van deze hele week dus, op één dag. Mag je dan moe zijn? Is dit dan gek?
Ze kwam tot de conclusie dat ze alles goed heeft gedaan die werkdag. Maar dat ze nog geen werk-conditie heeft opgebouwd na deze maanden thuis. Dus dat het heel mooi is dat haar lijf aangeeft wat ze nodig heeft om te rusten. Daar was ze het helemaal mee eens, de spanning die ze voelde nam verder af en ze had een mooi plan om aankomende dagen rust en werk te combineren, met veel ruimte voor wat ze nodig had.
Deze dame is bijna klaar met het programma bij mij, ze weet weer wat ze wil en hoe ze dat wil. Haar zelfvertrouwen is terug. Ze kan zelf haar rust weer vinden in zichzelf. Zijn alles problemen weg? Nee dat niet, maar ze heeft haar veerkracht terug om er goed mee om te gaan. Ze weet waar ze op kan letten als het iets minder gaat. En ze mag nog steeds aan de bel trekken als het nodig is. Er is uitlooptijd 😉
Wat een prachtig persoon en traject om te mogen begeleiden ❤️