Waarom “ermee leren leven” vaak niet klopt
Ze zegt het bijna verontschuldigend.
Alsof ze iets vraagt wat niet mag.
“Ik weet dat dit waarschijnlijk gewoon is hoe het nu is…
maar ergens denk ik: is dit het dan?”
Saskia (niet haar echte naam) heeft sinds de diagnose en behandelingen last van extreme vermoeidheid, pijnklachten en overprikkeling.
Ze functioneert. Ze doet wat ze moet doen.
En tegelijk voelt ze zich vaak leeg en geremd door haar lichamelijke klachten
En ja, dat is normaal!
Na alles wat ze heeft meegemaakt, is het logisch dat haar lijf niet meer werkt zoals vroeger.
Maar daar zit niet haar worsteling.
Het punt waarop het schuurt
Saskia verwacht niet dat ze weer wordt wie ze was.
Ze weet dat haar lichaam veranderd is.
Ze vraagt geen wonderen.
Wat ze wél voelt, is dit:
“Ik wil me beter voelen dan dit.”
En elke keer als ze dat voorzichtig uitspreekt, krijgt ze dezelfde reactie:
“Je moet er gewoon mee leren leven.”
“Dit hoort er nu eenmaal bij.”
Niet hard.
Niet onaardig.
Maar wel begrenzend.
Alsof er een onzichtbare lijn is waar ze niet voorbij mag.
Het oude verhaal over herstel
Het idee achter “ermee leren leven” is vaak goed bedoeld.
Het wil zeggen: stop met vechten tegen wat er is.
Maar wat er ongemerkt onder zit, is dit oude verhaal:
dat herstel een plafond heeft.
Dat als klachten blijven, je ambitie moet stoppen.
Dat verlangen naar meer rust, energie of levenslust eigenlijk te veel gevraagd is.
En dát klopt niet.
De nieuwe mogelijkheid
Wat Saskia begon te ontdekken,
is dat twee dingen tegelijk waar kunnen zijn:
- Ja, haar lichaam heeft mogelijk blijvende beperkingen.
- En ja, ze kan zich béter voelen dan nu.
Niet door harder haar best te doen.
Niet door terug te willen naar vroeger.
Maar door te leren hoe ze met haar lichaam samenwerkt in plaats van zich erbij neerlegt.
Ze ontdekte dat herstel niet betekent: alle klachten weg.
Maar: meer ruimte, meer vertrouwen, meer energie binnen de realiteit van nu. Daarnaast zijn sommige klachten verminderd en dat is een superfijne bijkomstigheid.
“Ik wil meer” is geen ondankbaarheid
Wat Saskia voelde; ‘dat verlangen naar meer’
was geen afwijzing van haar situatie.
Het was een teken van levenskracht.
Je hoeft niet te kiezen tussen accepteren óf groeien.
Je kunt accepteren wat er is
én nieuwsgierig zijn naar wat er nog kan.
En juist dát is vaak het begin van verdiepend herstel.
Dat is waar mijn workshop De 5 stappen om beter en sneller te herstellen over gaat.
Niet over klachten wegmaken.
Maar over ontdekken hoe jij je herstel kunt versterken,
lichamelijk, emotioneel en mentaal,
binnen jouw realiteit, op jouw tempo.
Zodat “ermee leren leven” niet het eindpunt is,
maar het startpunt van een andere manier van kijken en van het herstel aanzetten op een andere manier.
Meer informatie vind je op https://delichaamstolk.nl/de-5-stappen-naar-herstel/
Je verlangen naar meer is geen teken dat je niet accepteert.
Het is een teken dat je leeft.