“Ze dacht dat haar schouders zwak waren.
Tot ze ontdekte dat ze iets droeg dat niet van haar was.”
Ze dacht dat het pijn was.
Tot ze ontdekte dat ze iets droeg dat niet van haar was.
Tijdens de workshop deed ik een eenvoudige oefening:
Voel eens in je lichaam
waar de ruimte zit
en waar de druk zit.
Niet om iets weg te maken.
Niet om te analyseren.
Alleen om te voelen.
Een van de vrouwen voelde meteen een zware druk op haar schouders.
“Het voelt groot,” zei ze.
“Groter dan mijn schouders zelf.”
Dat vond ze vreemd.
Pijn kan toch niet groter zijn dan je lichaam?
Wat we vaak aannemen
Als er spanning zit in je nek of schouders,
denken we meestal:
– verkeerde houding
– te weinig rust
– te veel gedaan
En soms klopt dat.
Maar wat als spanning niet alleen fysiek is?
De vraag die alles veranderde
Na de oefening vroeg ik haar:
“Is die druk van jou?
Of draag je iets voor iemand anders?”
Ze was even stil.
En toen zei ze:
“Ik draag het hele gezin. Vooral mijn dochter.”
Ik vroeg:
“Is dat jouw taak?
Of is dat van haar?”
Op dat moment zag ik het landen.
“Dat is het,” zei ze.
“Ik draag voor iedereen in plaats van alleen mijn deel.”
Door anders te kijken naar zichzelf, kwam er ruimte, de pijn veranderde
Niet: mijn schouders moeten sterker worden.
Niet: ik moet beter ontspannen.
Niet: ik moet dit oplossen.
Maar:
Misschien hoef ik niet alles te dragen.
En terwijl we daar zaten, gebeurde er iets zichtbaars.
Haar houding veranderde.
Haar ademhaling werd rustiger.
“Het voelt alsof de last gehalveerd is,” zei ze.
“Alsof er ruimte ontstaat.”
Na de workshop vertelde ze me dat ze zich opgelucht voelde.
Lichter.
Alsof de grootste druk weg was.
Niet omdat haar leven ineens veranderd was.
Maar omdat haar relatie tot die druk veranderd was.
Dit is wat veel vrouwen niet geleerd hebben
Je klachten zijn niet altijd alleen lichamelijk.
Soms zijn ze verbonden aan:
– verantwoordelijkheid die je bent gaan dragen
– zorgen die niet alleen van jou zijn
– verwachtingen die je jezelf oplegt
En zolang je denkt dat alles van jou is,
blijft je systeem op spanning staan.
Anders kijken kan zijn:
onderscheiden wat van jou is én wat niet.
Daar begint ruimte.
Daar begint herstel.
Misschien herken je dit
Dat je schouders zwaar voelen.
Dat je veel regelt.
Dat je sterk bent voor iedereen.
Maar dat het jou langzaam uitput.
Misschien begint herstel niet bij harder werken aan je lichaam.
Maar bij het teruggeven van wat je onbewust bent gaan dragen.
Wat ‘anders kijken’ opleverde voor mijn cliënte:
Wat er bij haar gebeurde was geen truc.
Haar gezin veranderde niet.
Haar situatie veranderde niet.
Maar haar innerlijke positie veranderde.
En precies daar ontstond ruimte. En meteen het gevoel dat de klacht verminderde.
Dit is wat veel vrouwen nooit geleerd hebben:
hoe onderscheid te maken tussen wat van hen is
en wat ze zijn gaan dragen voor anderen.
En zolang je dat niet ziet,
blijft je lichaam spanning vasthouden.
Over anderhalve week, op 11 maart, geef ik de workshop opnieuw.
Mogelijk ontdek jij ook dat je meer draagt dan nodig is.
En wat kan gebeuren
als je dat voorzichtig teruglegt.
Als dit herkenbaar is voor jouw en jij verlangt ook naar beter,
dan is dit waarschijnlijk jouw volgende stap.