Sinds donderdag heb ik een stijve onderrug.
Niet echt pijn. Maar stijf. Hardnekkig stijf.
Als ik loop, gaat het prima.
Als ik zit, voel ik het meteen.
Opstaan uit een stoel en vooral uit de bank voelt als een kleine expeditie.
Mijn rug en bekken lijken het idee rechtop even vergeten te zijn.
Liggen gaat goed.
Totdat ik wil draaien.
Dan word ik wakker, beweeg heel bewust van mijn zij naar mijn rug (of andersom), val weer in slaap…
en een uur later herhaalt het hele proces zich.
Waarom ik je dit vertel?
Omdat dit is hoe klachten zich vaak laten zien.
Zoals bij mij nu drie dagen.
Bij jou misschien al maanden of jaren.
En omdat er iets essentieels in zit dat vaak over het hoofd wordt gezien:
Klachten zijn er. Maar ze zijn zelden elke dag precies hetzelfde.
En zolang er verschil is, zolang er beweging is, leeft het systeem.
En wat leeft, kan herstellen.
De vraag is alleen:
welke kant beweeg jij op?
Mijn eerste reflex (die jij waarschijnlijk herkent)
Als ik iets in mijn lichaam voel, is mijn eerste gedachte steevast:
Dit is niet goed.
Er is iets mis.
Ik heb iets verkeerd gedaan.
Ik moet dit oplossen.
Die reflex is menselijk.
Maar hij zet onbewust spanning aan.
Wat ik inmiddels goed ken (en cliënten dagelijks leer) is iets anders:
verbinding maken met mijn lichaam, vóórdat ik iets wil fixen.
Dus ik voel.
Waar zit de stijfheid precies?
Welke plekken doen mee?
In mijn geval: mijn onderrug, buik, rechter schouder, kaak, achterhoofd en zelfs mijn rechterarm (bij momenten bijna een tennisarm-gevoel)
Ik word me bewust van mijn lichaam.
En toch…
zelfs na meer dan 30 jaar ervaring merk ik hoe snel ik wil voelen met één verborgen intentie:
“Als ik maar goed ontspan, gaat het wel weg.”
Dat is geen open voelen.
Dat is voelen mét druk. Een druk die zich in het lichaam vertaald als spanning in spieren en bindweefsel.
Patronen zijn taai. Ook bij mij.
Het moment van schakelen (hier zit de sleutel)
Omdat ik dit patroon herken, kan ik relatief snel schakelen.
Ik zeg tegen mezelf:
Aha. Daar ben je weer.
Het oude idee dat er iets mis is en dat ik iets fout heb gedaan.
En dan stel ik mezelf één andere vraag:
Stel dat ik niets fout heb gedaan.
Wat wil mijn lichaam me dan nu laten voelen?
Alleen die vraag verandert al iets.
Mijn gedachten worden opener.
Mijn zenuwstelsel ontspant.
Mijn lichaam krijgt een ander signaal.
Nu kan ik opnieuw voelen;
niet om iets weg te krijgen,
maar nieuwsgierig, onderzoekend.
En dan gebeurt er iets anders:
- ik voel meer
- ik voel zachter
- soms wordt iets meteen helder
- soms ook helemaal niet
In dit geval weet ik nog niet precies waarom mijn rug zo reageert.
En dat is oké.
Herstellen is niet stoppen, maar anders bewegen
Na zo’n moment ga ik verder met mijn dag.
Het huishouden en werk gaan door.
Maar vertraagd.
Met beleid.
Ik wissel lopen, zitten en liggen vaker af dan normaal.
Ik stop niet met leven
ik pas het tempo aan.
Zou ik koorts hebben, dan deed ik het anders.
Dan lag ik meer.
Dus er is geen vaste regel.
Alleen afstemming.
Wat ik merk bij mijn onderrug klacht: opstaan gaat vandaag makkelijker dan gisteren, spanning richting kaak en schouder verergert bij lang op mijn telefoon zitten, mijn houding speelt dus mee.
Er zit beweging in de klacht.
En dat is voor mij een belangrijk signaal.
De richting die ik kies
Ik kies, steeds opnieuw, om richting herstel te bewegen:
- In gedachten:
mijn klacht is niet tegen mij, maar mogelijk vóór mij, wij werken samen - In voelen:
ik blijf open en nieuwsgierig want daar ontstaan opties - In gedrag:
ik doe wat ik kan, met beleid
“Jij hebt makkelijk praten…”
Misschien denk je nu:
“Jij hebt drie dagen een stijve rug.
Ik heb échte, langdurige klachten.”
Dat snap ik. Echt.
En toch:
als ik niets zou veranderen,
zou ook mijn klacht zich kunnen vastzetten.
Niet omdat ik iets fout doe,
maar omdat patronen blijven doorlopen.
Daarom wil ik je deze vragen meegeven:
- Is wat jij voelt in je lichaam elke dag precies hetzelfde?
- Wat zou je tegen jezelf kunnen zeggen waardoor je meer openheid voelt?
- Wat kun je wél blijven doen, als je het met beleid doet?
(En jouw beleid hoeft niet het mijne te zijn.)
Ik rond af.
Niet omdat het verhaal af is,
maar omdat het tijd is voor een andere beweging dan zitten en typen.
Als iets in dit verhaal je raakt, of je het gevoel geeft:
“hier zit meer in voor mij”,
dan ben je welkom bij de workshop:
De 5 stappen naar een beter herstel bij langdurige klachten
Maandag 16 februari
Wil jij in beweging blijven? Richting herstel?
Zie ik je dan bij de workshop?