Wat nu?
Behandelingen klaar, yes.
En nu verder. Doen waar je al die tijd naar verlangd hebt. Weer normaal leven. Werken, je hobby’s uitvoeren, met vriendinnen afspreken.
En dan.
Lukt dat niet.
Nog steeds te moe. Nog af en toe pijn. Maar ook niet voelen of je dit nog wilt. Of beter: niet weten hoe je dit wilt. Dit leven na borstkanker.
“Ik dacht dat het na de behandelingen beter zou worden. Maar ik voel me verloren.”
De zin na borstkanker
Een zin uit de praktijk. Van vrouwen die binnenkomen met precies dit gevoel. De behandelingen zijn voorbij. Iedereen is opgelucht. En zij staat erbij en weet niet wat ze nu moet voelen. Of willen. Of doen.
Wat er gebeurt is dit.
Al die tijd was er een doel. De behandelingen doorkomen. Sterk zijn. Doorgaan. Er zijn voor je gezin. Overleven.
En dat lukte. Je deed het.
Maar nu is dat doel er niet meer. En wat overblijft is een lichaam dat moe is. Een hoofd dat vol zit. En een leven dat er misschien hetzelfde uitziet als daarvoor maar dat heel anders voelt.
Je denkt: “ik zou blij moeten zijn, maar ik ben vooral teleurgesteld” Je was wel even blij, maar dat doorgaan, het vergaan, daar zit de teleurstelling.
Je bent veranderd, je voelt je anders, je denkt anders en gedraagt je anders
Want jij bent niet meer dezelfde als daarvoor.
Dat is geen zwakte. Dat is wat er gebeurt als je iets ingrijpends meemaakt.
Je kijkt naar je leven en je herkent het niet meer helemaal. Niet omdat er iets mis is met je leven. Maar omdat jij bent veranderd.
En dan komt die vraag.
Wat nu?
Niet als een plan. Maar als een gevoel van niet weten. Van in de lucht hangen. Van: ik wil vooruit maar ik weet niet meer welke kant op.
Dat is een van de zwaarste dingen die ik zie bij vrouwen na een borstkankertraject. Niet de vermoeidheid alleen. Niet de pijn alleen. Maar dat gevoel van richting kwijt zijn.
En dan komt er ook nog een schuldgevoel bovenop
En wat ik dan zie is dat ze zichzelf er de schuld van geven.
“Ik zou toch blij moeten zijn dat het voorbij is?”
Ja. En tegelijk mag het ook verwarrend zijn. Zwaar zijn. Leeg en zelfs teleurgesteld voelen.
Beide kunnen naast elkaar bestaan.
Wat kan er helpen ?
Wat helpt is niet een groot plan maken. Niet weten waar je over een jaar wil staan.
Wat helpt zijn twee vragen.
Waar ben ik nu?
Dit gaat over hoe je je nu echt voelt. Waar je nu staat.
En dan; Wat weet ik nu zeker?
En dat zeker weten; misschien is het maar één ding. Misschien is het maar één zin.
Dat ik bij mezelf wil blijven. Dat ik wil dat de moeheid minder wordt. Dat ik wil kunnen genieten van kleine dingen.
Dat is genoeg om te beginnen.
Als jij kunt zeggen hier sta ik nu, heb een beginpunt. En wat je zeker weet, geeft dat beginpunt stevigheid. En stevigheid laat verwarring of onzekerheid vervagen. Dat is de eerste stap.
Door die ene stap te zetten, voel je wat een volgende stap kan zijn.
Herken jij dit gevoel van niet weten ‘Wat nu’?
Dan wil ik je meenemen. Niet naar een groot plan. Maar naar die eerste stap.
In oktober start het programma Stap voor stap naar herstel. Een half jaar werken we samen. In jouw tempo. Vanuit wat voor jou het startpunt is.
Meer informatie staat op delichaamstolk.nl. Of stuur me een DM.
Je hoeft nu nog niet te weten wat nu is. Je hoeft alleen bereid te zijn om één stap te zetten.