Je kunt niet zien waar je naartoe wilt als je nog in de mist staat.
Vandaag vroeg ik een vrouw hoe ze zich over een jaar wil voelen.
Ze keek me aan. En zei niets.
Niet omdat ze het niet wist. Maar omdat de vraag te groot was voor waar ze nu stond.
Haar hoofd was vol. Haar lichaam was moe. Er was zoveel geweest.
“Ik kan dat gewoon niet bedenken. Ik kan niet eens zien hoe ik me volgende week wil voelen.”
Dat begreep ik.
Als de oude worden niet meer kan, na borstkanker of andere langdurige klachten
Als je net door een zwaar traject heen bent of er nog vol in zit, je lichaam nog vol adrenaline stroomt, nog in de waas van alles wat er is geweest, dan is het bijna onmogelijk om vooruit te kijken. Laat staan om te weten wat je dan zou willen.
Het enige wat dan gezegd kan worden is:
“Ik wil weer de oude worden.”
Ik begrijp die wens volledig. Maar de oude bestaat niet meer. Niet omdat er iets mis is. Maar omdat er sindsdien meer is bijgekomen. Meer informatie. Meer ervaring. Meer van alles.
De oude was. En dat is goed. Maar het is niet waar je naartoe kunt.
Welke eerste volgende stappen heb je nodig naar herstel?
Stel je voor dat je in de mist loopt.
Je kunt alleen een klein stukje voor je de weg zien. Niet verder. Hoe hard je ook tuurt.
Dan zet je een stap. En pas dan wordt het volgende stukje weg zichtbaar.
Niet eerder. Niet zonder die stap.
Maar als je blijft stappen, klaart de mist op. Langzaam. Stap voor stap. En op een gegeven moment kun je verder vooruitzien dan je aan het begin voor mogelijk hield.
Zo werkt het ook in herstel.
Je hoeft nu nog niet te weten waar je naartoe wil. Je hoeft alleen de volgende stap te kunnen zien.
En die stap hoeft niet groot te zijn.
De eerste kleine stap die maakt dat je even opgelucht ademt. Die maakt dat er iets lichter voelt. Dat is genoeg.
Want zoals ik ooit hoorde:
Het pad ontvouwt zich doordat erop gelopen wordt.
Niet door erover na te denken. Niet door het van tevoren te plannen.
Maar door te lopen.
En als je terugkijkt, zie je iets wat je vanuit de mist niet kon zien.
Dat die kleine stapjes niet eens zo klein waren. Dat ze samen een weg hebben gemaakt. Eentje die er eerst niet was.
Dit is ook wat ik zie bij vrouwen die ik begeleid met die stappen.
Ze beginnen met één kleine stap. En halverwege het traject kijken ze terug en zeggen:
“Ik had nooit gedacht dat ik hier al zou staan.”
Niet omdat het makkelijk was. Maar omdat elke stap de volgende mogelijk maakte.
Het vertrouwen dat je nodig hebt
Er is nog iets wat bijna altijd meespeelt.
Het vertrouwen is weg. Of bijna weg.
Bij deze vrouw ook. Ze vertrouwde haar lichaam niet meer. Ze vertrouwde zichzelf niet meer. Ze wist niet of ze het aankon.
Dat begrijp ik. En toch is er maar één manier om vertrouwen terug te winnen.
Door een stap te zetten. En te voelen dat het goed voelde.
Dan nog een. En weer voelen.
Vertrouwen groeit niet van tevoren. Het groeit achteraf. Door te doen.
Herken jij dit? Dat je in de mist staat en niet kunt zien waar je naartoe wil?
Dan hoef je het nog niet te weten. Je hoeft alleen de volgende kleine stap te kunnen zetten.
In oktober start het programma Stap voor stap naar herstel. Een traject waarbij je werkt aan het herstel van jouw klachten. Stap voor stap. In jouw tempo. Met mij naast je. Mocht je eerst willen weten hoe het is om met mij te werken? As. Dinsdag 22-8 geef ik de workshop De 5 stappen naar herstel, om alvast de eerste paar kleine stappen te kunnen zetten.
Er is veel meer mogelijk in herstel dan je nu gelooft.
Meer informatie staat op delichaamstolk.nl. Of stuur me een mail.