Ze dacht dat het haar schuld was. Maar dat was het niet.
Schuldgevoelens na verlies bij borstkanker
Het schuldgevoel was er al een tijdje.
Sluimerend op de achtergrond. Soms harder. Soms zachter.
“Wat als het mijn schuld is dat het zo is gelopen?”
Ze had het nog niet hardop gezegd. Niet echt. Maar vandaag zei ze het wel.
Ik herkende het. Niet alleen bij haar. Maar bij zoveel vrouwen die ik begeleid. Die ergens in hun herstel blijven hangen aan een gevoel van: had ik het anders moeten doen? Had ik meer kunnen zien? Had ik beter op mezelf moeten letten?
Schuldgevoel is zwaar. Het draait in cirkels. En het heeft altijd een antwoord nodig dat er niet komt.
We gingen samen aan de slag.
Niet om het schuldgevoel weg te praten. Niet om haar te overtuigen dat het niet haar schuld was.
Maar om te voelen wat er onder dat schuldgevoel zat.
En toen gebeurde er iets, het ging nog snel ook deze keer.
Er kwam iets anders naar boven.
Ze had een beeld gehad van hoe het zou gaan. Hoe het afscheid eruit zou zien. Hoe het zou voelen. Wat er gezegd zou worden.
Dat beeld had ze al lang van tevoren in zich gedragen.
En het was niet zo gegaan.
Op het moment zelf had ze geen tijd om daarbij stil te staan. Er was zoveel. Er moest zoveel. Dus ging ze door.
En nu, geruime tijd later, zaten de schuldgevoelens er nog. Maar eigenlijk was er iets anders. Iets wat eronder lag.
Ze was enorm teleurgesteld dat het niet zo was gegaan als ze had gedacht.
“wat is het verschil tussen schuldgevoel en teleurstelling na verlies”
Teleurstelling en schuldgevoel lijken op elkaar. Maar ze zijn heel anders.
Schuldgevoel zegt: ik heb iets fout gedaan.
Teleurstelling zegt: ik had iets anders gehoopt.
Schuldgevoel draait in cirkels. Het zoekt een antwoord. Een oorzaak. Iemand die het heeft gedaan.
Teleurstelling heeft dat niet nodig. Teleurstelling mag er gewoon zijn. Het was anders dan je had gewild. En dat is verdrietig.
Dat is een heel ander gevoel om bij te zijn.
En een heel andere manier om het te benaderen.
Toen ze dat voelde, kwam er bij haar opluchting, en ruimte en herkenning, er veranderde iets in haar lijf.
Niet alles. Niet meteen.
Maar er was ruimte waar er eerst geen ruimte was.
Ze zei:
“Ik had niet verwacht dat het dit was.”
Een uur later appte ze me en in de app stond: “het is een opluchting en ik ben zo blij nu”.
Zo iets zeggen ze bijna altijd. Er is ruimte of opluchting.
Misschien herken jij dit.
Dat schuldgevoel dat ronddraait. Dat zoeken naar een antwoord dat er niet komt.
Misschien is het geen schuldgevoel. Misschien is het teleurstelling over iets wat anders had moeten gaan. Iets wat je nooit de ruimte hebt gegeven om te voelen.
Dat is geen zwakte. Dat is wat er gebeurt als je doorgaat terwijl je eigenlijk even had willen stilstaan.
En stilstaan kan alsnog. Ook nu. Ook later.
Wil je voelen wat er onder jouw klachten zit?
De gratis geleide oefening Ruimte maken is een eerste stap. Je vindt hem op https://delichaamstolk.nl/oefening-ruimte-maken/
Of kom op 4 juni naar de workshop. Daar gaan we een stap verder.
Soms is het gevoel dat je kent, niet het gevoel dat er is.