Vermoeidheid na borstkanker: waarom goede gewoontes niet altijd helpen
Ze sliep genoeg. Ze at gezond. Ze ging bewegen zodra ze kon. Ze zei vaker nee dan vroeger.
En toch was ze elke ochtend moe. Alsof de nacht er niets aan had gedaan.
Als jij na je borstkankertraject nog steeds kampt met vermoeidheid, ook al doe je alles wat je wordt aangeraden, dan is dit blog voor jou.
“De arts zei dat dit normaal is. Maar het voelt niet normaal.”
Ze vroeg het me bijna verontschuldigend.
“Ik doe toch alles wat ik moet doen?”
En toen voegde ze eraan toe:
“De arts zei ook dat vermoeidheid na borstkanker lang kan duren. Dat het normaal is. Dus ik probeer het te accepteren.”
Ik begreep precies wat ze bedoelde.
De wetenschap zegt het. De arts bevestigt het. Vermoeidheid na kanker kan jaren aanhouden. En dat klopt. Het is geen onzin. Het maakt haar moeheid legitiem.
Maar het maakt het niet fijner.
Want wat er ook bij komt, is dit: als dit normaal is, als dit erbij hoort, dan is er misschien niets meer te doen. Dan wacht je maar. Dan houd je vol. Dan doe je je best en hoop je dat het ooit minder wordt.
En dat is een zwaar verhaal om mee te leven.
Waarom vermoeidheid na borstkanker niet alleen een lichamelijk herstelprobleem is
Haar lijf draaide al jaren op een hoog toerental. Tijdens de diagnose. Tijdens de behandelingen. Tijdens het wachten op uitslagen. Tijdens het functioneren voor haar gezin terwijl ze zelf bang was.
Dat vraagt iets van een systeem. Veel.
En dan is de behandeling voorbij. En iedereen is opgelucht. En zij ook, echt. Maar haar zenuwstelsel weet dat nog niet. Dat systeem heeft geleerd: alertheid is overleven. Rust is gevaarlijk. Doorgaan is veilig.
Dus gaat het door. Ook als jij wil stoppen.
Je zenuwstelsel staat nog op scherp
Dat vermoeidheid lang duurt, dat is waar. Maar de reden waarom is niet altijd wat we denken.
Het is niet alleen het lichaam dat herstelt van zware behandelingen. Het is ook een zenuwstelsel dat niet weet dat het veilig is om te landen.
En een systeem dat op scherp staat verbruikt energie. De hele dag. Zonder dat je het merkt. Tot je ’s avonds op de bank zakt en denkt: waarom ben ik zo moe? Ik heb toch niet zoveel gedaan?
Precies.
Niet meer doen. Anders kijken.
Wat ik haar liet zien was niet nog iets om te doen. En ook niet: nog meer wachten.
Het was een andere manier van kijken.
Niet: wat moet ik aanpassen?
Niet: hoelang moet ik dit nog volhouden?
Maar: wat houdt mijn zenuwstelsel nog vast?
En van daaruit begon er iets te bewegen. Niet snel. Niet dramatisch. Maar voelbaar.
“Ik dacht dat ik te ongeduldig was. Maar het is niet ongeduld. Ik was gewoon de verkeerde kant aan het kijken.”
Herken jij dit? Op 4 juni is er een workshop
Misschien herken jij dit. Dat gevoel van: ik doe alles goed, de arts zegt dat het normaal is, en toch…
Dan wil ik je dit meegeven: je bent niet tekortgeschoten. En je hoeft niet alleen maar te wachten.
Je zenuwstelsel doet wat het geleerd heeft. En het kan anders.
Op 4 juni geef ik een workshop voor vrouwen die na hun borstkankertraject nog vastlopen. Niet om meer te doen. Niet om het wachten vol te houden. Maar om anders te kijken, en te voelen wat er dan beweegt.
Meer informatie staat op delichaamstolk.nl. Of stuur me een DM of mailtje als je vragen hebt.
Je hoeft het niet alleen uit te zoeken.