Ze stond met haar hand op de deurklink en zei: “Ik had nooit kunnen denken dat ik er dit uit zou halen.”
Ze was bijna klaar.
Vier maanden samen gewerkt. En nu stond ze bij de deur, klaar om te gaan.
En toen zei ze het.
Niet als samenvatting. Niet als compliment. Maar gewoon, zoals je iets zegt als het echt waar is.
“Weet je Ester, ik had nooit kunnen denken dat ik er dit uit zou halen.”
Ik stond stil bij haar woorden. Want dit is waarom ik dit werk doe.
Wat ze had meegebracht toen ze kwam
Ze kwam met pijn. Met vermoeidheid. Veel heftige emoties. Met een lichaam dat ze niet meer begreep en niet meer vertrouwde.
Ze had geleerd te functioneren. Door te gaan. Aan te blijven staan.
Maar het kostte haar veel. Elke dag weer.
En ergens, diep van binnen, leefde de angst dat dit het was. Dat pijn, de vermoeidheid en de heftige negatieve emoties betekende dat er iets fout was. Dat haar lichaam haar in de steek had gelaten.
Wat ze zei bij de deur
Ze vertelde me drie dingen. Rustig, alsof ze ze voor zichzelf hardop uitsprak.
“Als ik nu pijn voel, ben ik niet meer bang. Ik weet namelijk dat als ik aandacht naar mezelf toebrengt en even stop, de pijn dan zakt.”
Ze keek me aan.
“Ik merk dat ik niet meer altijd aan sta. Waardoor ik veel beter weet wat ik kan doen, zonder dat het moeite kost.”
En toen, het meest stille zinnetje van alle drie:
“Ik heb weer vertrouwen in mijn lichaam. Ik weet dat pijn niet betekent dat iets fout of kapot is. Het is mijn uitnodiging om even stil te staan. En telkens verdwijnt de pijn dan heel snel.”
Ze schoot niet meer zo snel in angst of wanhoop. Niet omdat de pijn er niet meer was. Maar omdat ze wist wat ze kon doen. En had ervaren dat het werkte.
Wat er in die vier maanden was veranderd
Niet haar lichaam.
Wel haar relatie ermee.
Ze had ontdekt dat pijn geen vijand was. Geen bewijs van schade. Maar een signaal. Een uitnodiging om even bij zichzelf te zijn.
En elke keer dat ze dat deed, elke keer dat ze stopte in plaats van doorging, elke keer dat ze aandacht naar zichzelf toebracht in plaats van weg ervan, gebeurde er iets.
De pijn zakte.
Niet omdat ze het wegduwde. Maar omdat haar systeem eindelijk het signaal kreeg dat het veilig was.
En vanuit die veiligheid ontstond er iets wat ze in lange tijd niet had gevoeld.
Vertrouwen.
Niet in een methode. Niet in mij.
Maar in zichzelf. In haar eigen lichaam.
Misschien herken jij je hierin na (borst)kanker
In dat gevoel van altijd aan staan. Van altijd alert zijn. Van nooit helemaal zeker weten wat je lichaam gaat doen.
In de angst die opkomt als de pijn er weer is. Die gedachte van: wat betekent dit nu weer?
In het verlangen naar vertrouwen. Naar weten dat je zelf iets kunt doen. Naar niet meer overgeleverd zijn aan wat je lichaam doet.
Dan wil ik je dit meegeven:
Wat zij heeft ontdekt, is niet voorbehouden aan haar.
Het is iets wat jij ook kunt ervaren.
Aanstaande woensdag
Op 15 april geef ik de workshop De 5 stappen naar een beter herstel bij borstkanker.
Voor vrouwen die een (borst)kankertraject achter de rug hebben. Die het vertrouwen in hun lichaam zijn kwijtgeraakt. Die meer willen dan ze nu ervaren, maar niet weten hoe ze daar komen zonder zichzelf te forceren. Die weer blij en met vertrouwen willen zijn.
Ik hoop dat er vrouwen zijn, net als de dame bij de deurklink, die zichzelf dit gunnen.
Daarvoor doe ik dit werk.
Er zijn nog een paar plekken vrij.
Wil je meer weten of je aanmelden? Dat kan via esterjanssen@delichaamstolk.nlÂ