Ze was al jaren borstkankervrij. Maar bij intimiteit moest ze eerst over een drempel heen.
Ze vertelde het me rustig.
Al vele jaren kankervrij verklaard. De jaarlijkse check-ups waren spannend, maar daar kon ze mee leven. Dat had ze geleerd.
Wat ze veel ingewikkelder vond, was iets anders.
Iets wat ze niet zo makkelijk uitsprak.
Ze vertelde me hoe het hele proces, de ziekte, de behandeling, de tijd erna, nog steeds opspeelde in haar relatie. Vooral als het ging over de intimiteit tussen haar en haar man.
Ze zei: “Het voelt alsof we een deel gemist hebben. Een deel dat ongedwongen en vrij had moeten zijn.”
En dat voelde nog steeds oneerlijk.
De drempel die ze elke keer weer moest nemen
Als ze intiem wilde zijn met haar man, moest ze eerst ergens overheen.
Niet over twijfel of ze hem vertrouwde. Niet over of ze van hem hield.
Maar over de leegte in haar borst.
Zo voelde het voor haar. Heel concreet, heel specifiek. Eerst die drempel. En dan pas kon ze zichzelf geven.
Ze wilde daar graag stappen in zetten. En tegelijkertijd wist ze niet hoe, zonder zichzelf te forceren.
Herken jij dit?
Want wat zij beschreef, is iets wat ik vaker hoor.
Na een traject waarbij het lichaam blijvend veranderd is, voelt intimiteit anders. Niet omdat de liefde er niet meer is. Niet omdat je jezelf niet meer waardevol voelt, hoewel dat er ook bij kan horen.
Maar omdat het lichaam anders aanvoelt.
Een leegte waar eerst een borst was. Een strakke plek of een bult waar een litteken zich bevindt. Een lichaam dat vertrouwd was, en nu soms vreemd voelt.
Al die kleine dingen worden voelbaar op de meest persoonlijke momenten. Op de momenten waarop je het liefst gewoon aanwezig wilt zijn.
Het is een gemis dat moeilijk te omschrijven is. Maar het is er wel.
En het vraagt elke keer weer iets van je, voordat je de volgende stap kunt zetten.
Herstel na borstkanker begint met luisteren naar je lichaam
Ik legde haar niets uit.
Ik vroeg haar of ze even wilde voelen naar die leegte. Gewoon, zonder er iets van te maken.
Hoe voelde die leegte? Wat wilde hij haar zeggen?
Ze werd stil.
En in die stilte gebeurde er iets. Ze ontdekte dat de leegte niet alleen verlies was. Er zat ook iets anders in. Iets wat aandacht vroeg. Iets wat er mocht zijn. Maar wat ze eerder nog niet onder ogen kon zien.
Toen ze dat toeliet, verschoof er iets.
Er ontstond ruimte. Niet omdat de leegte ineens weg was. Maar omdat ze er anders mee in contact kwam. Niet als bewijs dat ze kapot was. Maar als een deel van haar lichaam dat ook iets had meegemaakt, en dat er nog steeds was.
En vanuit die ruimte werd de volgende stap mogelijk.
Dit is niet iets wat je alleen hoeft te dragen
Want misschien herken jij je hierin.
In die drempel die je steeds weer moet nemen. In het gemis dat opkomt op de momenten waarop je het liefst gewoon aanwezig wilt zijn. In het gevoel van: ik wil verder, maar mijn lichaam houdt me tegen.
Dan wil ik je dit meegeven:
Je lichaam is niet je vijand. Het is je bondgenoot, ook als het er nu niet zo op lijkt.
En er zijn stappen mogelijk, zonder jezelf te forceren.
De volgende stap
Over twee weken geef ik de workshop De 5 stappen naar een beter herstel bij borstkanker.
Voor vrouwen die klaar zijn om anders naar hun lichaam te kijken. Die voelen dat er meer mogelijk is, maar niet weten hoe, zonder zichzelf te forceren.
We werken met wat je tegenhoudt. Met wat er onder die drempel zit. En je ontdekt hoe je weer in verbinding komt met jezelf, en met je lichaam.
Niet omdat ik je iets wil uitleggen. Maar omdat ik je wil laten ervaren wat er mogelijk wordt als je lichaam niet langer iets is om doorheen te komen.
Wil je meer weten of je aanmelden? Dat kan via delichaamstolk.nl