Er is ruimte voor groei, ook als iets is zoals het is
Vannacht werd ik wakker na een mooie droom.
Zo’n droom die nog even bij je blijft hangen, ook als je al wakker bent.
Ik droomde dat ik werd gebeld door een moeder.
Ze had een tienerdochter die examen moest doen én hoogzwanger was.
De moeder vroeg of ik met haar dochter wilde praten, omdat ze het zwaar had.
In mijn droom maakte ik meteen een aanname.
Ik dacht: waarschijnlijk is ze opstandig, onrustig, misschien wel in verzet tegen wat ‘hoort’.
Maar toen ik bij hen aankwam, bleek niets minder waar.
De dochter wist precies wat ze wilde.
Ze wilde haar examen goed halen.
En ze wilde, heel bewust, jong moeder zijn.
Haar vriend stond achter haar.
Er was geen chaos. Geen strijd.
Alleen een jonge vrouw met een duidelijke innerlijke koers, in een situatie die van buitenaf ingewikkeld oogt.
We gingen samen wandelen.
Ik luisterde.
Ik stelde vragen.
Niet om iets te veranderen, maar om ruimte te maken voor wat er al was.
In mijn droom zag ik haar rustiger worden.
Lichter.
Blijer.
Toen we terugkwamen, wachtten haar moeder en het andere kind elders.
En ik voelde iets wat me bij het wakker worden nog steeds raakte:
blijheid en dankbaarheid.
Omdat ik waarde had kunnen toevoegen, zonder iets te hoeven oplossen.
Toen ik wakker werd, begreep ik meteen waarom deze droom me zo bijbleef.
Hij is zó symbolisch voor de vrouwen die ik in mijn praktijk zie.
Er zijn dingen die zijn zoals ze zijn.
Een lichaam dat veranderd is.
Klachten die niet zomaar verdwijnen.
Een realiteit die niet meer lijkt op ‘vroeger’.
En tegelijkertijd…
is er vaak een verlangen.
Naar groei.
Naar ruimte.
Naar de geboorte van iets nieuws.
Niet omdat het oude fout was.
Maar omdat het leven zich wil blijven bewegen, het wil blijven groeien.
Wat ik keer op keer zie, is dit:
herstel betekent niet dat alles anders moet worden.
Maar dat er anders gekeken mag worden.
Met meer zachtheid.
Meer nieuwsgierigheid.
Meer vertrouwen in wat zich van binnenuit aandient.
Net zoals bij die jonge vrouw in mijn droom.
Haar situatie hoefde niet opgelost te worden.
Er hoefde alleen geluisterd te worden naar wat er in haar leefde.
En precies daar ontstaat ruimte.
Ruimte waarin iets nieuws kan groeien.
Niet ondanks wat er is, maar er middenin.