Hoe stevig sta jij in je schoenen op je werk?

Afgelopen week had ik twee cliënten met dezelfde vraag. ‘Kun je me helpen steviger in mijn schoenen te staan’, vroegen ze me.

De ene dame had in haar werk als leraar in het volwassen onderwijs regelmatig dat ze tegengesproken werd. De andere dame moest in haar werk veel nieuwe dingen opstarten waarover ze echt onzeker was. Beide vertelden me dat ze zich regelmatig overruled voelden door collega’s of leerlingen. En dat ze zich daarna altijd leeggezogen en moe voelden. En daar waren ze klaar mee!

Er zijn veel redenen waarom je niet stevig in je schoenen staat. De eén is onzeker over zijn eigen handelen, de ander denkt dat iemand anders het toch beter weet omdat ze iets nog nooit eerder heeft gedaan en een ander wel, dus die ander zal het wel weten…

Hoe zorg jij dat je stevig in je schoenen staat? Wil je me dat eens laten weten?

Wat ik beide dames kon leren is dat ze niets kunnen met wat de ander doet of zegt, maar dat ze wel wat kunnen met hoe zij zelf reageren. Deze reactie zal in eerste instantie komen uit onzekerheid. En dat is helemaal oké! Als jij opmerkt dat je onzeker wordt. Wacht dan even met je reactie of antwoord. Merk op wat je eerste reactie of antwoord zou zijn als je meteen zou handelen.

Dan maak je contact met schoenen…(Wat denk je nu, is dit een grapje? Nee dus dit is een manier, er zijn er meerdere, dus er is nog hoop).

Zorg dat jij voelt hoe je schoenen om je voeten heen zitten. En stel jezelf de vraag als ik stevig in mijn schoenen zou staan wat zou ik dan doen? Welke reactie zou ik dan geven? Hoe voelt mijn lichaam dan aan?

Dan kies je welke reactie het beste past bij jou op dat moment. Dit is een manier die gaat via je bewuste gedachten.

Niet bij iedereen past dit, dus als jij meer iemand bent die vanuit je gevoel werkt, maak dan contact met je voeten in je schoen en stel je voor dat je schoenen en voeten muurvast op de grond staan, met lijm vastgeplakt, wat zou je nu doen?

Vele wegen leiden naar Rome en zo zijn er ook vele manieren om stevig in je schoenen te staan, dit zijn er slechts twee!

Heb jij vaak last van je overruled voelen door patiënten of collega’s? Of ben ij vaak leeggezogen en moe na je werk? En zou dit kunnen komen door het niet zo stevig in je schoenen staan, dan heb je de mogelijkheid om door mij in een half uur gratis tips te krijgen hiervoor. Wil je dit? Laat het me dan weten via esterjanssen@delichaamstolk.nl  Wees er snel bij want ik heb volgende week maar plek voor drie personen.

Met dank aan Loesje deze keer! 

Er liggen heftige woorden op tafel, wat doe je?

Een van de vragen die ik regelmatig krijg van mijn cliënten is; Ik heb er last van als iemand wat tegen mij zegt wat ik niet fijn vind. Ik neem die woorden de hele dag met me mee. 

Zo ook Lydia, zij werkt in het ziekenhuis als verpleegkundige en staat dus regelmatig aan het bed van een patiënt. Ze vertelde me dat als patiënten commentaar hebben op het ziekenhuis, de behandeling of er wordt bijvoorbeeld niet meteen ‘raak’ geprikt bij het infuus, ze altijd last heeft van de reactie van de patiënt.

Afgelopen week had een patiënt gebeld om naar het toilet te mogen, waarbij ze hulp nodig had om uit bed te komen. Het was echter erg druk op de afdeling en het duurde daarom even voordat Lydia kon reageren op de bel van de dame. De reactie van de patiënt was ronduit onaangenaam. Lydia snapte volledig waarom de dame zo gepikeerd was, als zij nodig naar het toilet moet en zou moeten wachten om te gaan zou ze ook geïrriteerd raken. Dus het begrip vanuit Lydia was er. Maar toch kropen de woorden van de patiënt onder haar huid, dat ze te langzaam was, haar werk niet serieus nam, dat het geen goede afdeling was en dat het ziekenhuis zijn personeel beter moest opleiden.

Met een naar gevoel werkte Lydia de rest van haar dienst.

Ze vroeg me, hoe kan ik dat nou toch loslaten. Ik snap heus wel dat ze geïrriteerd was, zou ik ook zijn. Maar waarom raakt het me zo en hoe kan ik er anders mee omgaan?

Ik stel me altijd voor dat hoe zeer ik ook in verbinding ben met mijn client dat er altijd ruimte tussen ons zit. Ik heb ooit gelezen dat alles in het universum verbonden is met elkaar maar niets elkaar raakt, altijd zit er lucht tussen. Dus zelfs als ik iemand aanraak tijdens een behandeling is er nog lucht tussen ons.

In die ruimte, ook al is deze klein, bestaat de mogelijkheid om iets neer te leggen. Alsof de woorden die iemand spreekt in die tussenruimte komen te liggen. Of zoals ik vaak uitleg op een tafeltje tussen ons worden gelegd. Ik heb dan de keus of ik de woorden oppak. 

Dit kan zelfs met terugwerkende kracht. Merk je dat woorden onder je huid zijn gekropen, ga even terug naar het moment. Stel je een tafeltje voor tussen  jezelf en de ander. En bedenk welke woorden erop de tafel zijn komen te liggen. Als je deze hebt opgepakt, leg ze dan eens terug. Kijk en voel dan wat het met je doet. Voel je je beter? Kun je ze dan op tafel laten liggen?

Oke, nu komt natuurlijk het commentaar dat de ander gelijk kan hebben… Natuurlijk, maar op het moment dat jij je de hele dag rot voelt en jij de andere patiënten minder van dienst kan zijn door dat gevoel heb je daar niets aan. Dus laat ze op tafel liggen en kom er na je werk of tijdens je pauze even op terug, pak de woorden nogmaals op en vraag jezelf; kan het kloppen wat de patiënt zei? Zo ja, dan kun je actie ondernemen en er iets aan doen. Of zo ja, maar ik kan er niets aan doen, laat het dan weer los.

Maar misschien is het antwoord nee, deze dingen kloppen helemaal niet. Dan zeggen de woorden meer over de patiënt zelf dan over jou. Laat ze dan aub op het tafeltje liggen, ze dienen jou niet, ze dienen de patiënt niet en ze dienen zeker de patiënten na haar niet.

Doordat bewust te doen, wordt het steeds makkelijker, dus … oefen ze!  😉

Ik huilde aan het bed van mijn patiënt!

“Ik stond aan het bed bij een meneer die al weken op de afdeling ligt. Ik had even tijd tijdens mijn late dienst en de man begon toen ik zijn infuus verwisselde te vertellen over zijn kleindochter. Zijn verhaal was ongelofelijk treurig en het raakte me zo, ik weet niet eens waarom maar het gebeurde, dat ik ineens voelde dat er een traan over mijn wang liep. Zo maar, aan het bed van die man.” Dit vertelde deze week een fantastische en moedige cliënte me.

En toen vroeg ze me; “in hoeverre mag ik me laten raken als ik bij het bed sta van een patiënt?”

Wat een mooie en waardevolle vraag!    Voordat ik antwoord gaf, stelde ik eerst een aantal wedervragen, ik vroeg haar “ wat heb je gedaan toen dit gebeurde?   Heeft de man het gemerkt?      Zei jij iets erover?Heb je het besproken met je collega’s?      En hoe zouden jouw collega’s dit denk je oplossen?”

Ze vertelde dat ze snel haar hoofd naar het infuus had gedraaid, net deed alsof ze nog wat aan het nakijken was en even diep slikte, zodat ze nog netjes, zonder trilling in haar stem kon zeggen dat ze verder moest naar de volgende patiënt.    Ze gaf aan dat ze niet wist of de man het gemerkt had.            En ze had het niet met de collega’s besproken, in de late dienst zijn er minder collega’s gaf ze aan.

Allereerst is er geen goede manier of duidelijke regel over hoe hiermee om te gaan. Ik denk dat er een paar zaken heel belangrijk zijn in hoe ermee om te gaan. Zaken die over jezelf gaan en zaken die over de patiënt gaan.

De zaken die over jezelf gaan zijn: ben jij tevreden met je reactie? Hiermee bedoel ik, past de reactie bij jou? Ik herken zelf deze reactie van mijn cliënte ook, maar ik heb gemerkt in de 20 jaar dat ik met patiënten werk, dat het mij beter past te benoemen wat er met me gebeurd. Ik ga er namelijk altijd vanuit (soms onterecht) dat de ander aanvoelt wat er gebeurd. Ik zeg bijvoorbeeld meestal, als ik heel erg geraakt ben; Wat een heftig verhaal, het is mij niet overkomen, maar zoals u het verteld raakt het ook mij. Ik kan me voorstellen dat het u en uw gezin ook zeer diep geraakt heeft. Of verdriet heeft gedaan.

Deze reactie past zoals gezegd bij mij. Wat ik hiermee doe is benoemen wat het mij doet, hiermee geef ik mezelf de ruimte. Erkennen dat het verhaal van de ander voor hem heftig is, zodat hij zich gezien en gehoord voelt. Ik probeer altijd bij de ander te eindigen, want uiteindelijk is het waar dit vak omdraait, dat je er kan zijn voor een ander. Hoe doe jij dit?

Kun je de emotie die het verhaal opgeroepen heeft snel weer laten gaan, zodat je er geen last van hebt? Kun jij als je wegloopt van de patiënt jouw emotionele lading, in dit geval een verdrietig gevoel weer laten wegvloeien? Op een goede manier bedoel ik dan. En dat betekent dat je het niet wegstopt in jezelf en er een dikke muur omheen bouwt maar het naar jezelf toe erkent en voelt in je lijf en weer loslaat. Dus eigenlijk is hier de vraag kun jij goed loslaten?

Als jij dit goed kunt, kun je als het ware met een schone lei beginnen bij de volgende patiënt. Deze verdient immers ook jouw volledige aandacht.

De zaken die over de ander gaan. Hoe gaat het met de patiënt na zijn of haar verhaal?

Het belangrijkste voor de patiënt is, dat het oké is met hem of haar. Dat betekent niet dat hij niet geëmotioneerd mag zijn. Dat betekent dat hij niet volledig overstuur is. Noch door zijn eigen verhaal noch door jouw reactie op het verhaal.

Voelt de patiënt zich gezien en gehoord?

Je wilt een patiënt altijd achterlaten met dat hij/zij zich gehoord en gezien voelt. Je hoeft het niet eens te zijn, je hoeft er niets bij te voelen of juist wel, maar laat in ieder geval merken dat wat hij vertelde gehoord is.

Tot slot en dit is meteen ook mijn oproep aan jullie:

Op de vraag of mijn cliënte het besproken had met haar collega’s zei ze:” er waren er niet zo veel in de late dienst” Dat was niet het antwoord op mijn vraag. Ik vroeg dus door hierover en ze vertelde dat ze die avond dienst had met iemand met wie ze niet zo veel op had. Dat kan altijd, niet iedereen kan je beste collega zijn. Maar vroeg ik haar, “heb je dit de volgende dag besproken” “Nee, dat doen we niet zo op de afdeling” gaf ze aan.

Dit vind ik zo jammer, soms vergeten we in dit prachtige zorgvak dat we allemaal mensen zijn, met gevoelens en emoties. Waarom wordt dit niet besproken? Mag dit niet? Zijn we bang geworden van de emoties van onszelf of de emoties van anderen (wat dat doet met onze emoties)?

Ga dit bespreken, leer van elkaar, maak elkaar weer menselijk. Niet alleen als het om onze eigen zaken gaat maar ook professioneel.

Willen jullie mij laten weten, want ik ben erg benieuwd hoe vaak het besproken wordt, hoe jullie dit doen, of juist niet doen?

Wil je hierover sparren? Of wil je meer weten over hoe je beter kan loslaten? Neem dan contact met me op voor een gratis gesprek, waarbij je al wat tips krijgt hoe je dit kunt doen. Dit kan via  esterjanssen@delichaamstolk.nl 

Nee zeggen met je mond en ja zeggen met je lichaamstaal…

Sommige cliënten zijn zo ongelofelijk moedig! Zo ook Emma, deze week kwam ze bij me in de praktijk.

Ze vertelde me dat ze met zichzelf in de knoop zat. Ze begon me te vertellen dat ze zo moeilijk nee kon zeggen tegen iemand.

Er is een jongen uit haar vriendenkring die haar heel erg leuk vindt en zij vindt hem ook leuk. Maar er zijn nogal wat verschillen tussen hen, die uitdagend zijn. Daarnaast is het zo dat op dit moment in haar leven, het niet past om te starten met een relatie met vele uitdagingen.

De romanticus is ons is teleurgesteld, dat snap ik.

Maar Emma was tegen mij heel duidelijk, ik wil het nu niet! Het kan nu niet!

Maar nu moest ze dat dus ook aan hem gaan vertellen. En nee kan betekenen dat je een ander teleurstelt. Dat wilde ze onder geen beding. Dus besloten we Nee zeggen te oefenen. Op mij in dit geval.

Wat Emma deed was het woord nee zeggen en dan heel lief lachen, niet stevig op haar benen staan en ze deinsde een beetje achteruit, tijdens dat oefenen.

Herken jij dit? Nee zeggen met je mond en twijfelen met je lichaamstaal?

We oefende het vele keren, maar de twijfel in haar lichaamstaal bleef.

Daarom stelde ik voor dat ze ja ging zeggen tegen mij, waarbij ze zich voorstelde dat ik de leuke jongen was.

En toen gebeurde het wonderlijke… ze kreeg niets meer uit haar mond. Haar mond ging open, meerdere keren, maar er kwam geen geluid uit. Emma schrok enorm, “wat gebeurd er”? vroeg ze aan me.

Haar lichaam gaf aan dat ze echt geen JA kon zeggen, het kwam er niet uit. Dus als ze geen Ja kan zeggen is dat een nee. Alleen op een andere manier.

Ik vroeg haar nadat ze gekalmeerd was zou je dit kunnen zeggen tegen hem: ” ik kan geen ja zeggen tegen jou”? Dat wist ze nog niet. En dat vond ik zo moedig! Toegeven dat je iets niet weet, maar zei ze ik ga dit proberen.

Meerdere wegen leiden naar Rome, dit kan een manier zijn. Of de juiste manier is weten we nog niet.

Moeite hebben met nee of ja zeggen gaat over grenzen. Jouw eigen grenzen, jouw eigen normen! Je grens weten betekent nog niet dat je deze ook kunt aangeven. Voor veel mensen geldt zelfs dat ze hun grens niet eens weten of voelen, ze merken pas als ze erover heen zijn gewalst dat er een grens was.

Ken jij je grenzen of herken jij ze achteraf. Wil jij je grenzen beter leren kennen en deze ook kunnen voelen en uitstralen?

Houd dan mijn posts in de gaten of meld je aan voor de wekelijkse tips van de lichaamstolk, dan mis je niets. De aanmelding kan via deze link https://betrokkeni3400.activehosted.com/f/7 Binnenkort kom ik met een mooi aanbod om je grenzen beter te leren (her)kennen en uiteraard hoe ernaar te handelen. 

Kun jij mij eens aangeven wat jij het moeilijkste hieraan vindt? Het voelen / weten van je grenzen of deze aangeven? Wil jij een ander niet teleurstellen en stel je daarom jezelf teleur? Of mogelijk nog iets anders.. Stuur je antwoorden naar esterjanssen@delichaamstolk.nl 

Ze zuigt me helemaal leeg!

“Ze liep naar de balie toe en toen ze weg liep had ze me gevoelsmatig helemaal leeggezogen. Anders kan ik het niet zeggen.” Dit waren de woorden van een cliënte van mij een tijdje geleden.

Een andere cliënte benoemde het precies zo; “Ik kwam bij de patiënt vandaan en ik was compleet leeggezogen. Kan ik daar niets aan doen” vroeg ze me nog.

Nu ga ik even iets heel onaardigs zeggen, niemand kan jou leegzuigen als jij ze daar de kans niet toe geeft!

Ik heb dit ongeveer 20 jaar geleden zelf naar mijn hoofd geslingerd gekregen en vond het zo’n stomme, onaardige opmerking. Iemand anders zuigt mij toch leeg…. Totdat ik ging doorvragen.

Maar eerst; wat een raar woord gebruiken we eigenlijk; leegzuigen.  Dat is gevoelstaal. Toch denk ik dat veel mensen dit gevoel kennen. Alsof alle energie uit je weg is gelopen, je voelt je niet meer fit, minder alert en vaak meer onzeker.

Hoe komt dit nou? Heel vaak zijn wel onbewust bezig met wat de ander (patiënt) nodig heeft. Dat willen we geven, want zo dienstbaar zijn we. We vergeten daarbij echter dat we soms meer geven dan nodig is of dat we zelf aankunnen. We geven onszelf weg. We overschrijden daarmee onze grenzen. En ehh dit is gevoelsmatig he, we doen het niet expres, en het blijft een beetje een vaag woord.

Wat kun je hier tegen doen?

Er zijn een paar dingen nodig om dienstbaar en in contact te blijven zonder je leeggezogen te voelen.

Allereerst, dat je in contact bent met jezelf.

Ten tweede, dat je wat je zelf nodig hebt, erkent en niet over je eigen grenzen walst.

Ten derde dat je gevoelsmatig duidelijk een begrenzing aangeeft tussen jezelf en de ander.

En tot slot, dat jij geeft wat jij kan geven en niet meer!

Heb jij hier nou moeite mee? Wil jij hier meer van leren, omdat je zat bent om telkens leeggezogen te voelen. Neem dan contact met me op, ik heb deze week nog drie plekken voor een gratis gesprek waarbij ik ja alvast wat tips geef.

Op naar nooit meer leeggezogen, dus energiek zijn!

Zoek de boef..

Deze week had ik een dame onder behandeling. Ze vertelde me dat ze last had van haar nek en schouders zonder dat ze kon bedenken waarom. Geen stress, niet verkeerd gezeten of iets anders wat ze kon bedenken. Ze noemde alle mogelijkheden die ze had bedacht op. Ze had er goed over na gedacht.

Als iemand ergens pijn heeft hoor ik dit erg vaak. Dit en nog iets anders:

Mijn lijf doet pijn dus ik doe iets fout

Mijn lijf doet pijn dus er is iets fout

Laat ik allereerst zeggen dat het fantastisch is dat iemand nadenkt over zijn of haar klachten. Dat is vaak stap 1, naar anders kijken naar of denken over je lichaam.

Maar nu gebeurt het. Het wat ik noem “Zoek de boef”!

Wij mensen willen graag een schuldige, dus gaan we net zolang door totdat we die vinden. We zoeken de boef, de dader, de slechterik.

En vaak doen we dat alleen met ons denken. We vergeten ons lichaam daarbij te laten meedoen.

In het geval van de dame die bij me kwam, was de boef; haar lijf. Ik doe niets verkeerd en hij (mijn lijf- de boef) geeft mij pijn.

Of mijn lijf doet pijn en dus doe ik (de boef) iets fout. Zij is dan zelf de schuldige, de boef.

Dus succes verzekerd, de boef wordt gevonden! De oplossing echter niet. En de vraag is of het zoeken van de boef echt nut heeft gehad in veel gevallen.

Kun jij pijn verdragen zonder een boef te zoeken?

Zou jij op een andere manier naar je lijf kunnen luisteren en misschien zelfs te vragen, mijn lichaam doet pijn, misschien wil hij met iets zeggen.

Je lichaam is niet je vijand, de boef, deze is je bondgenoot!

Kun jij vanuit die positie anders naar je klachten en je lijf luisteren?

Ben eens stil en maak contact met je lichaam, maak zelfs contact met de pijnplek, niet om deze weg te duwen, maar om te horen wat je lichaam of de pijn je te zeggen heeft. Kun jij wegblijven uit zoek de boef?

Ik ben erg benieuwd wat jij hiervan vind, wil jij me dat laten weten?

Herken jij jezelf in de persoon die altijd opzoek is naar de boef – de pijn- de dader en jij bent klaar om dat te doorbreken, neem dan gerust contact met me op.

Hoe vaak ben jij een slachtoffer?

Afgelopen weekend was ik met een vriendin naar het buitenland. Sinds een lange tijd zat ik weer eens een het vliegtuig en er ging wat mis. We vlogen naar Florence met een tussenstop in Zurich.  We waren ruim op tijd op Schiphol, ruim op tijd ingecheckt en de boarding verliep goed. Toen we in het vliegtuig zaten gebeurde er echter niets. We kregen te horen dat we moesten wachten met opstijgen vanwege mist in Zurich. Onze overstap tijd in Zurich was 1 uur en 20 minuten. Dus in het begin maakten wij ons niet druk. Echter toen we een na een uur nog op de grond stonden, werd mijn vriendin erg zenuwachtig. Ze begon te mopperen op de vliegmaatschappij, op de mist enz. Toen vroeg ze mij ineens: “waarom zit jij hier zo rustig?”

Ik keek haar aan en vertelde dat ik nog niet zo lang geleden een kaartje uit mijn favoriete kaartendesk had getrokken met daarop de boodschap: don’t be the victim; be the lichthouse!

Dit kaartje staat nu al een maand ofzo op mijn bureau. En iedere dag merk ik dat ik iets aan dat kaartje heb. De betekenis is eigenlijk dit; als je iets overkomt en je begint te mopperen geeft je eigenlijk iets of iemand anders de schuld en benoem je jezelf dus tot slachtoffer (the victim). Maar je kunt er ook anders naar kijken, kun je in plaats van het slachtoffer ook deze situatie of persoon zien als iets goeds. Kun jij vanuit een verlichte plek kijken? (the lichthouse; de vuurtoren letterlijk) Dus een ander licht op een situatie laten schijnen.

Ik legde haar uit dat ik iedere dag probeerde mezelf eraan te herinneren dat ik niet het slachtoffer ben, maar een lighthouse. Deze gedachte maakte dat ik in het vliegtuig, me geen zorgen maakte, kalm bleef en door haar uit te leggen wat ik aan het doen was, zelfs haar mee kreeg in de rust en kalmte.

Als we de aansluiting zouden missen, vergaat de wereld niet, dan hebben we de aansluiting gemist en zoeken we naar een nieuw plan. Wij zijn niet het slachtoffer. Het gebeurt!

Hoe zul je nu misschien denken, hoe past dit in je laten meeslepen in gevoelens van patiënten op de werkvloer?

Deze oefening van slachtoffer naar lighthouse, geldt eigenlijk voor iedereen. Als jij je leeggezogen voelt door een patiënt of een situatie op je werk. Je voelt je moe worden en merkt dat je in gedachten iets of iemand de schuld geeft. Bedenk dan dat jij jezelf het slachtoffer maakt van de situatie! En niemand die ik ken, wil het slachtoffer zijn. Maar we gedragen ons wel regelmatig zo! Dit gebeurt echter best vaak en meestal vrij subtiel.

Wat kun je dan doen?

Stel jezelf de vraag, als je moppert of baalt van een situatie; “ Ben ik het slachtoffer of niet. En daarna wat kan ik doen om een ander licht op deze situatie of persoon te laten schijnen”

En als je dat lukt… gebeuren er wonderen.. en haal je je aansluiting naar Florence omdat alles meewerkt…

Loslaten van andermans pijn!

Sommige van jullie zullen denken, wat een rare titel, dat kan toch helemaal niet. Loslaten van andermans pijn.

Toch gebeurt het regelmatig, door vooral mensen die gevoelig zijn, dat ze andermans (emotionele) pijn overnemen. Ze voelen de pijn van een ander aan. En deze gaat vermengen deze met die van zichzelf. Waardoor de pijn vergroot en verward en waardoor ze niet meer weten wat van hen is en wat van de ander.

Iemand in je omgeving maakt wat heftigs mee. Jij voelt mee, je leeft mee!

Maar wat als het gevoel en medeleven een eigen leven gaat leiden / lijden in jou? En hoe weet je dat dit gebeurd?

De eerste signalen waar je op mag letten is dat je in gedachten er mee bezig bent, dat het telkens terug komt in je hoofd. Vooral op de momenten dat je rust hebt.

Het tweede signaal is dat je er moe van wordt, heel erg moe zelfs!

Het derde signaal is een soort (emotionele) verwarring. Als je erover nadenkt, voel je erg met deze persoon mee, en je voelt dat zij erdoor van slag zijn, maar dat verklaart niet helemaal waarom jij zo van slag bent.

Herken jij deze signalen?

Wat doe je nu als je merkt dat je andermans pijn voelt en ermee blijft rondlopen?

Allereerst is het van belang dat je helder hebt wat jou zo raakt in dit verhaal. Dus letterlijk denk na over welk probleem is van wie?

Bijvoorbeeld: Frank is erg verdrietig omdat hij ziek is en niet weet wat de toekomst hem brengt.

Jij: ik ben erg verdrietig omdat ik iemand die ik lief heb (Frank in dit voorbeeld) zie lijden. En/of ik ben verdrietig omdat het mijn leven op zijn kop zet. Of ik ben bang zelf ook ziek te worden of ik voel me machteloos.

In dit kleine voorbeeld zie je al meerdere verschillen. Ik zal eén verschil toelichten: het probleem van Frank is dat hij ziek is, dat probleem heb jij niet!

Scheidt deze twee dus van elkaar! Als je dit helder hebt, verandert dat hoe jij je voelt. Zo probeer je laagje voor laagje af te pellen wat de verschillen zijn en hoe deze te voelen.

Het helpt enorm om dit alleen te doen of met iemand die er objectief naar kan kijken, als dat fijner is.

Voor veel mensen helpt het om te bewegen als ze hierover nadenken, wandel dus het bos in, kijk naar de bomen die hun bladeren loslaten omdat ze niet langer van hen zijn en laat dan de gevoelens en gedachten die niet van jou zijn ook los.

Zeg letterlijk tegen jezelf, deze pijnen zijn niet van mij, ik laat ze los.

En dan blijven er nog enkele gevoelens over die wel van jou zijn. Waar je mogelijk ‘last’ van hebt.

Hoe ga je daar mee om?

Zie en voel je (emotionele) pijn, kijk ernaar, probeer al je overtuigingen erover los te laten. En visualiseer dat ze net als de bladeren van de bomen met de wind meedrijven, als het moment van loslaten daar is. De boom laat immers zijn bladeren ook niet in een keer los. Dat hoeven wij als mensen dus ook niet te doen.

Vindt jij, dat je dit loslaten van andermans pijn moeilijk of lastig is en je wilt er hulp bij hebben

of je vindt het lastig om om te gaan met jouw eigen (emotionele) pijn? Meld je dan aan voor een gratis gesprek waarbij je tips krijgt om ermee aan de slag te gaan. Dit kan via esterjanssen@delichaamstolk.nl

Ik wens je een herfstachtig loslaten deze week, met alles op zijn tijd.

Jezelf verliezen in de emoties van anderen is niets anders dan je grenzen niet stellen.

Mijn cliënten komen bij me met meestal ongeveer dezelfde vraag: ik verlies me in de emoties of het gevoel van andere mensen waardoor ik weg ben bij mezelf en daar wordt ik doodmoe van. Hoe kan ik daar minder last van hebben?

Laat ik beginnen met er is een verschil tussen jezelf verliezen in andermans emoties en verhalen en empatisch meevoelen. Het eerste is namelijk dat je geen contact meer hebt met jezelf, dat je weg bent bij je eigen gevoel en eigen emoties. Het tweede is dat je meevoelt met de ander, maar dat je nog kunt scheiden wat van jou is en wat van de ander.

Waar de hulpvraag van mijn cliënten dus echt over gaat is, kan ik mijn gevoelens scheiden van de ander, (vooral als deze heftige emoties heeft) zonder het contact met diegene te verliezen en hoe doe ik dat?

Je grens stellen is niets anders dan zeggen; tot hier en niet verder. Of dit nou tegen jezelf is of tegen een ander.

Dus als jij de emoties niet meer kunt onderscheiden van elkaar, heb je ergens je eigen grens niet gewaarborgd. Je hebt de emoties van anderen laten vermengen met die van jezelf.

Nu weet ik dat veel mensen niet eens in de gaten hebben dat ze dit doen. Het overkomt ze.

En ik weet hoe dat is, het is mij jarenlang ‘overkomen’. Maar dit ‘overkomen’ was ik behoorlijk zat en ik werd er ongelofelijk moe van. Wat ik in eerste instantie niet wist is, dat ik er zelf wat aan kon doen. Ik was echt onwetend. Sinds ik dat weet, heb ik meteen actie ondernomen. Want ik wil graag controle over mijn leven en vooral wilde ik me fit voelen in plaats van moe.

En eh, controle over mijn leven, zo ver dit kan uiteraard he! Maar in dit geval ben ik erachter gekomen dat ik veel meer controle heb dan ik ooit had kunnen dromen.

Deze controle heb ik gepakt door mijn grenzen te stellen, naar mezelf en naar anderen. Grenzen stellen is trouwens niet hard werken of hard zijn of hard reageren. Het is jezelf houden aan de afspraak die je met jezelf maakt en weten hoe je dat moet doen.

Stel jij grenzen in je contact met anderen? Ook voor je gevoel? Wil je mij eens laten weten hoe je dit doet?

Vindt jij het erg lastig hoe je dat moet doen en wil je dat een keer met je meekijk? Dan kun je je aanmelden via esterjanssen@delichaamstolk.nl voor een gratis gesprek van 20 minuten, waarin ik je alvast wat tips kan geven. Schiet wel op want ik heb maar plek voor drie gesprekken.

Wat is van jou, wat is van mij.

Een tijdje geleden was er een dame bij mij onder behandeling.

Ze vertelde me een heel bijzonder verhaal. Ze was een helft van een tweeling en al haar hele leven lang kon ze van haar zus, voelen hoe zij zich voelde. Nu was er een probleem want haar zus woonde in het buitenland en was ernstig ziek. De kans dat ze het zou overleven was erg klein. De dame die bij mij op de bank lag, had dus een probleem. Ze voelde wat haar zus voelde. En daar zat van alles bij; lichamelijke pijnen, doodsangst, verdriet en gemis.

Het probleem was niet de pijn van haar zuster, het probleem was dat zij deze pijn de hare had gemaakt. Het was bijna haar pijn geworden, dus zij voelde zich; verdrietig, had doodsangst, had pijn en voelde een gemis.

Tijdens onze eerste ontmoeting vertelde ze mij dit. Het enige wat ik haar heb gevraagd was; “is dit jou probleem of haar probleem?”

Daarop antwoordde zij, “dit zijn allen haar problemen. “

Toen vroeg ik haar; “ wat is jouw probleem?”

Hierop kon zij niet meteen antwoorden. Na met haar kort onderzocht te hebben wat haar probleem kon zijn, gaf ze aan: “ het is mijn probleem dat ik haar mis, dat ik niet naar haar toe kan en dat ik verdrietig ben dat ik niets voor haar kan doen op dit moment.”

Haar lichamelijke pijn en de angst verdwenen bij die zin. Ze was erg blij en ook verbaasd daarover. Wat voor haar overbleef waren het verdriet dat ze niet dichtbij kon zijn en niets voor haar kon doen. Dit was veel dragelijker voor haar.

Over tweelingen hoor je wel vaker dat er een sterke (gevoel)band aanwezig is. Maar heel veel mensen hebben dit vermogen om in te voelen bij een ander.

Als je goed kunt voelen en invoelen bij anderen, is dit overnemen van het gevoel van een ander heel vaak een probleem. Je voelt wat een ander voelt en neemt dat over, denkt zelfs dat het van jou is.

Het gevolg hiervan is dat je onzeker gaat voelen, niet meer stevig op je voeten staat, klachten kan krijgen en doodmoe wordt omdat je de hele tijd bezig bent met iets van een ander.

Door te benoemen voor jezelf welke gevoelens of emoties van jou zijn en welke van de ander geef je jezelf de ruimte om jezelf te bevrijden van de last van een ander.

Hierdoor behoudt jij je eigen energie en blijf je stevig in je eigen schoenen staan.

Heb je hier nou moeite mee en ook last van en wil je hier van af. Stuur me dan even een mailtje esterjanssen@delichaamstolk.nl .

Er zijn nog 3 plaatsen over voor een gratis gesprek waarbij je zeker wat tips krijgt hiermee om te gaan.

Eerste Hulp bij leegzuigers….

Vandaag gebeurde het mij dat ik, hoe getraind ik ook ben, ik me leeggezogen voelde. Ik weet echter dat als het al gebeurd ik heel snel kan herstellen. Hoe dan? Hier volgt mijn EHBO-tip voor jou!

Het gebeurt de meeste wel eens en sommige mensen heel vaak. Je staat met iemand te praten en daarna lijkt het alsof alle energie weggestroomd is uit je lijf. Je voelt je leeggezogen door die ander.

Wat doe je dan? wat is jouw eerste actie?

Boos worden op die ander? Geïrriteerd raken op jezelf dat het weer gebeurd? Instorten op de bank (als dat kan)?

Iedereen doet het anders, maar er is een tip:

De EHBO van het leeggezogen zijn.

Maak weer contact met jezelf. Dat kun je op verschillende manieren doen. Voor iedereen die dat meteen snapt als ik dat schrijf, is het makkelijk te bedenken, hoe je dat kunt doen. Echter sommige vinden het moeilijker, daarom deze korte oefening. Voel jij je leeggezogen, zorg dan dat je contact maakt met jezelf door je adem te voelen stromen door je lichaam. Dat kan zijn het voelen van de lucht door je neus, het op en neer gaan van je borst of je buik.

Herhaal dit een paar keer, dit blijven voelen, dit is stap 1 van herstellen na een ‘ leegzuigactie’ .

Heel veel succes met voelen dat je ademt.

Afgelopen twee weken heb ik niemand horen zeggen, nou dit is een peuleschil. Het thuiswerken met de kinderen erbij. Het thuiszitten en weten dat je niet naar je ouders kan. De wetenschap dat er veel mensen in het ziekenhuis liggen, die vechten voor hun leven. De zorg dat jouw geliefden, die mogelijk vatbaar zijn, gevaar lopen door het coronavirus. En de onrust die vaak berust op de vraag; hoe gaat het nu verder?

Dit hakt er in bij iedereen. Dus dacht ik, wat kan ik doen om mensen te helpen. Volgens mij is gezondheid ons grootste goed. Hoe kan ik die gezondheid ondersteunen bij anderen. Vandaar deze mail. Met twee oefeningen om te ontspannen, om jouw immuunsysteem te versterken.
Ik gun je dat je jouw gedachten een momentje op nul kunt zetten en zelfs om te lachen om en met jezelf. Ik zou zeggen sleep het hele gezin bij elkaar doe het anders zelfs met de camera aan in contact met een ander.  

Hieronder zit een link met een ontspanningsoefening.
Hoe ga je dit doen?

  1. Ga even in de kamer staan en voel even hoe jij je nu voelt.  Je kunt jezelf een cijfer geven in hoe jij je voelt. Bijvoorbeeld een 0 = ik voel me super slecht en 10 = ik voel me fantastisch. Welk cijfer past bij jouw gevoel? 


0——1——2——3——4——5——6——7——8——9—— 10
|                                                                            |
V                                                                           V
ik voel me slecht                                       ik voel me fantastisch


2. Klik op het filmpje, en doe mee met de oefening
3. Zet nu jouw favoriete liedje aan en doe de oefening nogmaals op het ritme van de muziek.
4. Ga weer even in de kamer staan en voel hoe jij je nu voelt. Geef jezelf weer een cijfer. In veel gevallen zal het cijfer stijgen. Soms niet, dat is niet erg. Dat is wat het nu is.

Oefening 2
Even uitblazen tussendoor, wie wil dat nou niet?
Hier een korte oefening die je op bijna ieder moment van de dag kan toepassen.

1. Adem in en tel hoelang je daarover doet. (Bijvoorbeeld dit is 3 seconden)
2. Dan adem je uit en ook hier tel je het aantal seconden. (Bijvoorbeeld dit is 3 seconden)
3. Dan adem je weer in en verleng je de inademing met 1 tel. (Dit wordt dan 4 seconden inademen)
4. De uitademing verleng je met twee tellen. (en 5 seconden uitademen)
5. Dat ritme herhaal je zo’n zes keer. (6x 4 seconden in en 5 seconden uitademen)

Waarom deze oefening?
Met het verlengen van je uitademing laat je los en vertraag je naast je ademhaling je hartslag. Dit werkt positief voor het zenuwsysteem in je lichaam dat voor rust zorgt, deze zenuw heet de nervus vagus.
Als de nervus vagus aangezet wordt, zet je het herstel van het lichaam aan, dat ook weer je immuunsysteem een opkikker geeft.
In tijden als deze waarin gezondheid het grootste goed is, wil je juist dit veroorzaken.

Wil je hier meer van? Doe dan mee aan de gratis Boost je Immuunsysteem challenge die start op 3 april. Er zullen 7 dagen lang oefeningen en jouw eigen werkboek in je mailbox komen om jouw immuunsysteem te versterken.

Hoe gaat dit in zijn werk? Klik hier of op de groene balk hieronder. Je vult je e-mailadres en je naam in. Daarna krijg je een mail waarop je jouw inschrijving moet bevestigen. Dat is alles! Op 3 april krijg je dan alle oefeningen en jouw eigen werkboek opgestuurd. Wil je dat ook andere hun immuunsysteem versterken, maak ze dan attent op deze challenge en doe het samen. Want samen is beter dan alleen!

Dit momentje was voor jou. Al duurt het maar even, toch kan het je dag positief veranderen. Dat hoop ik.  Heb je vragen over hoe je jouw gezondheid verder nog kan versterken of over de oefeningen, mail dan naar Ester@betrokkeninbalans.nl .

We hebben niet alles in de hand, maar er is ook veel dat we wel kunnen beheren. Succes daarmee.

Afgelopen twee weken heb ik niemand horen zeggen, nou dit is een peuleschil. Het thuiswerken met de kinderen erbij. Het thuiszitten en weten dat je niet naar je ouders kan. De wetenschap dat er veel mensen in het ziekenhuis liggen, die vechten voor hun leven. De zorg dat jouw geliefden, die mogelijk vatbaar zijn, gevaar lopen door het coronavirus. En de onrust die vaak berust op de vraag; hoe gaat het nu verder?

Dit hakt er in bij iedereen. Dus dacht ik, wat kan ik doen om mensen te helpen. Volgens mij is gezondheid ons grootste goed. Hoe kan ik die gezondheid ondersteunen bij anderen. Vandaar deze mail. Met twee oefeningen om te ontspannen, om jouw immuunsysteem te versterken.
Ik gun je dat je jouw gedachten een momentje op nul kunt zetten en zelfs om te lachen om en met jezelf. Ik zou zeggen sleep het hele gezin bij elkaar doe het anders zelfs met de camera aan in contact met een ander.  

Hieronder zit een link met een ontspanningsoefening.
Hoe ga je dit doen?

  1. Ga even in de kamer staan en voel even hoe jij je nu voelt.  Je kunt jezelf een cijfer geven in hoe jij je voelt. Bijvoorbeeld een 0 = ik voel me super slecht en 10 = ik voel me fantastisch. Welk cijfer past bij jouw gevoel? 


0——1——2——3——4——5——6——7——8——9—— 10
|                                                                            |
V                                                                           V
ik voel me slecht                                       ik voel me fantastisch


2. Klik op het filmpje, en doe mee met de oefening
3. Zet nu jouw favoriete liedje aan en doe de oefening nogmaals op het ritme van de muziek.
4. Ga weer even in de kamer staan en voel hoe jij je nu voelt. Geef jezelf weer een cijfer. In veel gevallen zal het cijfer stijgen. Soms niet, dat is niet erg. Dat is wat het nu is.

Oefening 2
Even uitblazen tussendoor, wie wil dat nou niet?
Hier een korte oefening die je op bijna ieder moment van de dag kan toepassen.

1. Adem in en tel hoelang je daarover doet. (Bijvoorbeeld dit is 3 seconden)
2. Dan adem je uit en ook hier tel je het aantal seconden. (Bijvoorbeeld dit is 3 seconden)
3. Dan adem je weer in en verleng je de inademing met 1 tel. (Dit wordt dan 4 seconden inademen)
4. De uitademing verleng je met twee tellen. (en 5 seconden uitademen)
5. Dat ritme herhaal je zo’n zes keer. (6x 4 seconden in en 5 seconden uitademen)

Waarom deze oefening?
Met het verlengen van je uitademing laat je los en vertraag je naast je ademhaling je hartslag. Dit werkt positief voor het zenuwsysteem in je lichaam dat voor rust zorgt, deze zenuw heet de nervus vagus.
Als de nervus vagus aangezet wordt, zet je het herstel van het lichaam aan, dat ook weer je immuunsysteem een opkikker geeft.
In tijden als deze waarin gezondheid het grootste goed is, wil je juist dit veroorzaken.

Wil je hier meer van? Doe dan mee aan de gratis Boost je Immuunsysteem challenge die start op 3 april. Er zullen 7 dagen lang oefeningen en jouw eigen werkboek in je mailbox komen om jouw immuunsysteem te versterken.

Hoe gaat dit in zijn werk? Klik hier of op de groene balk hieronder. Je vult je e-mailadres en je naam in. Daarna krijg je een mail waarop je jouw inschrijving moet bevestigen. Dat is alles! Op 3 april krijg je dan alle oefeningen en jouw eigen werkboek opgestuurd. Wil je dat ook andere hun immuunsysteem versterken, maak ze dan attent op deze challenge en doe het samen. Want samen is beter dan alleen!

Dit momentje was voor jou. Al duurt het maar even, toch kan het je dag positief veranderen. Dat hoop ik.  Heb je vragen over hoe je jouw gezondheid verder nog kan versterken of over de oefeningen, mail dan naar Ester@betrokkeninbalans.nl .

We hebben niet alles in de hand, maar er is ook veel dat we wel kunnen beheren. Succes daarmee.

Ben jij iemand die vol in het diepe springt of steek jij toch eerst je grote teen in het water steken om te voelen?

Ik houd van zwemmen in een zwemvijver of in de zee. Geen chloor die aan mijn huid prikt of me pijnlijke ogen bezorgd. Maar gewoon helder stromend water, de vissen en planten neem ik op de koop toe. (Behalve kwallen die vind ik toch een beetje vies om tussen te zwemmen)

Regelmatig probeer ik zo’n duik in het water. Nou ja, duik! Ik ben een beetje voorzichtig, ik weet dat ik wil, dus ik ga ervoor, maar wel stukje voor stukje en dat helpt mij. Mijn grote teen ben ik zeer dankbaar voor alle eerste stukjes 😉

Dan mijn voeten, mijn enkels en onderbenen, net zo lang tot ik kan ronddobberen op mijn rug of met mijn hoofd onder water een paar flinke slagen kan maken.

Regelmatig is mij gezegd, terwijl ik aan de rand stond, gewoon springen dame. En de persoon in kwestie liet mij dan, via een flink bommetje zien hoe het moest. Maar moet het wel zo?

Mag ik ook gewoon voorzichtig gaan? Ik vind van wel!

Hoe doe jij dat? Na een beslissing? Met een flinke bom het diepe in of ga jij ook stap voor stap?

Volgens mij zijn beide manieren prima. Het hangt af van de situatie en van de persoon. Hopelijk hangt het in ieder geval niet af van de mensen er om heen, die zeggen dat het op hun manier moet.

Wat wel heel duidelijk is voor mij, is dat ik erin ga. Ik volg mijn gevoel, mijn hart.

Beslissen is dus heel belangrijk, maar beslissen gebeurt en met je hart en met je verstand. Deze zijn immers onlosmakelijk met elkaar verbonden. Gebruik ze dus beide!

Volg je hart, laat je niet stoppen, maar spring (beslis), langzaam of met een geweldige duik. Twijfel je? Stel jezelf dan de volgende vragen:

  • Wat zijn de gevolgen van springen?
  • Wat zijn de gevolgen van niet springen?
  • Wat stopt jou om te springen?
  • Of wat stopt jou om even na te denken over de sprong?
  • Op welke manier spring ik?
  • Wat heb ik nog nodig om op mijn manier te kunnen springen? Moet ik eerst pootje baden? Hoe kan ik dat doen?
  • Wie stopt mij om te springen op mijn manier?
  • Wie helpt mij om te springen op mijn manier?

Geen van beide manieren is de beste. De vraag is alleen welke manier past bij jou?

De 5 lichaamskenmerken van beginnende burn-out.

1,3 miljoen mensen in Nederland hebben een burn-out momenteel las ik vanmorgen (11-02-2020) in de krant. Veel mensen die ik heb gesproken dachten dat het hen nooit zou overkomen. En toch is het gebeurd. Wil jij bij zelf nagaan of jij je in de gevarenzone bevindt? 

Burn-out start met een overprikkeling, een te veel aan prikkels die niet meer verwerkt kunnen worden door het lichaam. Een soort kortsluiting op een bepaald niveau. Het begint met dat er 1 stop uitvliegt, maar als er niet niets ondernomen wordt, volgen er meer. Uiteindelijk vliegt de stroom er af, je bent burn-out.

Hieronder heb ik de eerste kenmerken van lichamelijke overprikkeling samengevat:

  1. Verhoogde spierspanning waardoor je pijntjes krijgt, denk aan pijn in de nek en schouders of een langer durende spierpijn na een training.
  2. De signalen van de houding en beweging komen minder goed door in het brein, waardoor de bewegingen grover worden. Denk bijvoorbeeld aan het vaker tegen een tafel aan stoten met je heup, terwijl die tafel daar toch al 10 jaar staat. Je noemt jezelf dat een lomperik of stommeling misschien, maar dit kan een heel duidelijk signaal zijn. Zeker als je dingen gehaast wilt doen!
  3. Ons filter verandert. Als er een sterk signaal binnenkomt, bijvoorbeeld een luide claxon die we horen, springen we op, alsof deze naast ons staat in plaats van een paar straten verder. En de andere kant is als er een zwak signaal doorkomt wat toch belangrijk is, geven we dit te weinig aandacht. Denk bijvoorbeeld aan het zachte miauwen van jouw kat die vastzit in de kast.
  4. Er zijn minder remmingen op de zintuigen, alles wat binnenkomt komt versterkt binnen en het verwerken ervan kost veel meer tijd.  Als je baas iets zegt, hoor je het als kritiek, terwijl het misschien een gewone opdracht was. De nuancering blijft achterwege door de remming. En ’s avonds pieker je je langer door over wat je baas zei, je kunt het niet goed loslaten. Door de verminderde remming kun je minder goed controleren wat je denkt, voelt en hoe je je gedraagt.
  5. Het aanleren van nieuwe handelingen, zeker lichamelijk wordt moeilijker. Doordat de hogere spierspanning de beweging minder soepel maakt en de signalen niet goed doorkomen door de spanning kan het gevolg zijn dat je minder makkelijk nieuwe bewegingen aanleert.

Al deze factoren vanuit het lichaam bekeken hebben invloed op hoe jij je emotioneel voelt, hoe je denkt over jezelf en anderen en hoe jij je gedraagt.

De meeste mensen denken als ze pijn hebben, wat stom die pijn, ik wilde dat ie weg was, je wordt van pijn eerder een mopperpot dan een feestnummer. Sommige mensen worden zelfs echt chagrijnig van de pijn. Om de pijn te ontwijken ga je anders bewegen, wat weer pijn op andere plekken kan veroorzaken.

Alles hangt hierbij aan elkaar. Voor alle vijf de kenmerken zijn voorbeelden te noemen waarbij het lichaam, het denken, de emotie en het gedrag op elkaar inwerken. Vaak zijn we er al zo aangewend dat we het niet eens meer merken.

Twijfel jij nou naar aanleiding van deze kenmerken en wil je overleggen over wat nu te doen, neem dan contact met me op via ester@betrokkeninbalans.nl . Of als je liever anoniemer wilt blijven kom naar de lezing over prikkelverwerking in Leusden op dinsdag 18 februari. Aanmelden hiervoor kan via https://latenttalent.org/cursus/lezingen/lessen/p107-prikkelverwerking  

De touwtjes in handen houden, het zelf doen!

Seffef doen..(zelf doen), dat waren ongeveer mijn eerste woorden.

Ik wilde en wil nog steeds graag alles zelf doen. Herken jij dat? Ben jij ook iemand die graag zelf de touwtjes in handen heeft, die het graag op haar of zijn eigen wijze afhandelt?

Ik vind van mezelf dat ik zelfstandig moet zijn en van mezelf op aan moet kunnen. Dat geldt ook voor in balans zijn. Het is mijn verantwoordelijkheid, dat ik goed functioneer, in mijn werk, als ouder, als partner en als vriendin.

Maar soms heb ik hulp nodig, dan krijg ik het niet meer voor elkaar, dan moet iemand anders even de aanzet geven dat ik weer kan ontspannen. Dat kan zijn in een gesprek, of door een oefening tijdens sport of door naar een masseur te gaan.

Van veel mensen hoor ik regelmatig dat ze niet goed weten hoe ze dan moeten ontspannen bijvoorbeeld op het werk. Omdat het druk is, omdat er ad hoc van alles gebeuren moet, omdat anderen de agenda bepalen. Het is mijn overtuiging dat ondanks deze drukke werkagenda’s er de mogelijkheid is om goed te ontspannen tijdens het werk, of misschien even tussendoor. Als je maar weet hoe.

Een oefening, waarbij jij de touwtjes weer in handen pakt en die verschil maakt is het bewust zijn van hoe je zit.

Focus heel even op je lichaam, voel je de voeten op de grond staan? Zijn beide billen stevig op de stoelzitting of zit je op de ene bil meer dan op de andere. Zijn de schouders ontspannen of raken ze de oren bijna? Je kunt ontspannen een aanpassing maken maar dat hoeft niet. Alleen al het bewustzijn verplaatsen naar je lichaam, tussen de werkzaamheden door maakt verschil. Daardoor krijgt je lichaam een andere impuls.

Wil je nog meer oefeningen, zodat jij weer beter kan ontspannen voor thuis of op je werk? Kom dan naar de Relaxavonden van Betrokken in Balans in Amersfoort. De eerst komende avond is 7 januari. Aanmelden is gewenst maar niet verplicht. Kijk voor meer informatie op www.betrokkeninbalans.nl

Ben ik het waard? 

Afgelopen weken heb ik aan enkele mensen in mijn omgeving de vraag gesteld: Wat gebeurt er met jou als iemand over je grens heen gaat?  De antwoorden van de situaties waren zeer divers, de helft van de verhalen ging zelfs over “ik ga over mijn eigen grens”.   De verhalen verschilden van werksituaties, situaties met kinderen en partners, over hobby’s tot aan verhalen over verlies van een geliefde of een baan.

Als je kijkt naar wat gezond leven is, hangt alles aan elkaar. Lichamelijke en geestelijke gezondheid, hoe je denkt over het leven, dat je het leven waardevol vind, dat er verbinding is met mensen om je heen en ook gewoon hoe je dag eruit ziet. Met dit in mijn achterhoofd stelde ik de vragen over de grenzen aan mensen.

De vraag: “waarom zij over de grens laten gaan” heb ik in vele gevallen niet gesteld. De vraag die ik wel stelde was: “waar was je bang voor in dat moment?” De antwoorden op deze vraag kwamen nagenoeg op hetzelfde neer. De angst bij al deze gesprekken was: doe of ben ik goed genoeg. Ben ik het waard? Anders zou je niet over mij heen walsen.

De volgende vraag die ik stelde was: “waar verlangde je naar in dat moment?” Ook hierbij waren de antwoorden nagenoeg gelijk, al kwamen ze uit verschillende gebieden. De ene groep gaf antwoorden op emotioneel en mentaal gebied, namelijk: ik wil gezien en gehoord worden. De andere meer op praktisch gebied: ik wil gewoon geholpen worden. Een volgende groep gaf antwoorden die gingen over samen zijn: bijvoorbeeld het delen van werkplekken en samen goed overleg kunnen voeren waarbij de verbinding tussen mensen centraal stond.

In alle voorbeelden vertelde men mij dat tijdens een grensoverschrijdende situatie een lichamelijke reactie optrad. Enkele van deze opmerkingen waren: de spanning trok in mijn schouders, ik ging uit, het knapte in mij, mijn blik verharde mijn taal ook en de spanning in mijn rug nam toe waardoor ik erna rugpijn had en daarna ben ik altijd heel moe.  Vele antwoordden geïrriteerd te reageren of waren juist verlamd in hun communicatie waardoor ze er later op terug moesten komen.

Iedereen reageert anders in deze situatie en tot zijn er altijd overeenkomsten. Weet jij hoe je reageert als iemand over je grens gaat? Of wat je doet als jij er zelf overheen gaat?  De mensen die ik sprak gaven aan het af te reageren op anderen, die er niets mee te maken hadden (kinderen, partner, collega’s) of ze reageerden het af op zichzelf door slecht voor zichzelf te gaan zorgen. Slecht eten, niet eten, veel te laat naar bed, vluchten in tv series of social media.

Hoe zou dit anders kunnen? Ten eerste is het handig om je bewust te zijn van wat er gebeurd. En hoe het werkt bij jou, wat zoals ik hierboven al schreef, iedereen reageert anders in verschillende situaties.

Ten tweede als je dat helder hebt kun je pas kiezen voor een andere reactie, een ander gedrag. Wat nog extra helpt is jezelf vergeven (en de ander), zodat je het volledig los kan laten.

1. Dus erken wat er gebeurt.

2. Benoem voor jezelf wat het met je doet, hoe je lichaam reageert, wat je denkt en wat voor gedrag je laat zien.

3. Vergeef jezelf (ook als je niets hebt gedaan, mogelijk omdat je niets hebt gedaan)

4. Kies opnieuw

Vindt jij dit moeilijk en wil je er minder last van hebben. Minder moe zijn, minder spanning in je schouder, pijn in je hoofd of rug.

Kom dan oefenen tijdens de workshop ‘Blijf bij jezelf’. De eerst volgende startdatum van deze drie avonden durende workshop waarbij jij centraal staat is 11-11-2019. Je kunt je hiervoor aanmelden op www.betrokkeninbalans.nl

Heb je vragen of wil je jouw verhaal delen met me, neem contact met me op via ester@betrokkeninbalans.nl . Ik zal alle vragen persoonlijk beantwoorden en de verhalen blijven uiteraard bij mij.

Pak jij het stuur terug in eigen handen? 

De auto van de buren op vakantie is kapot, dus bieden we aan dat ze met ons meerijden. Met z’n drieën zitten we opgepropt voorin de auto. Op de achterbank zitten vier kinderen, die bijna te groot zijn om achterin te zitten, ingeklemd tussen de bagage van de vakantie. Ik rijd terug naar huis, heb het gevoel dat we moeten opschieten want het is druk in de auto. Maar ik heb de auto niet helemaal onder controle, we zwabberen een beetje. Ik voel de kritische blikken van de heren naast mij op de voorstoelen. Het begint te sneeuwen, de weg wordt glad, ik heb steeds minder controle. Een van de mannen maakt er een grapje over, maar ik kan de lol er niet van inzien. Ik verdedig mezelf door te zeggen dat de auto dingen doet waar ik geen controle over heb. We moeten een helling op en dat gaat maar net. Bovengekomen wil ik nog maar een ding, uit de auto. Ik merk dat ik bijna in mijn broek heb geplast en bedenk dat ik zo de auto weer in moet met de stank van urine om me heen. De mannen komen terug bij de auto, terwijl de kinderen nog op de achterbank gekruld zitten. Ik rij niet meer zeg ik. Ik zeg tegen de buurman jij mag rijden in onze auto.

En zo gaf ik het stuurwiel uit handen. Het stuurwiel van mijn leven, besefte ik toen ik onrustig wakker werd. Weer zo’n droom over rijden in een oncontroleerbare auto, waarin ik door blijf rijden omdat ik het gevoel heb dat ik door moet. In deze droom ben ik echter wel gestopt, maar in plaats van het stuurwiel weer te pakken en op een beter moment weer door te rijden, geef ik het stuur door aan een ander.

Ik lig in mijn bed, de onrust word minder. Ik word me bewust van mijn lichaam, warm onder de dekens. Mijn ademhaling en hartslag. En ik voel de spanning in mijn onderbenen. Net als de droom over de oncontroleerbare auto komt ook deze spanning me bekend voor. Doordat ik eerder tijd en aandacht aan deze spanning heb gegeven weet ik waar deze voor staat. Het mezelf voortstuwen, voort duwen, doorduwen. Voor mij geldt dat mijn lichaam een raadgever is. Als er iets pijn doet, kramp of jeukt, is het dus tijd om aandacht aan mijn lijf te geven, zodat het kan ‘vertellen’ wat ik nodig heb. Dus ik lig in mijn bed, voel mijn verkrampte onderbenen en herkende een patroon van mezelf voortstuwen. Wat zit er onder deze voortstuwende druk, vraag ik me af? Als ik nu stil sta en echt even stil ben, wat voel ik dan, wat weet ik dan en welke emotie brengt dat met zich mee? 

Ik voel dat ik bang ben. Ik ben nog niet zo lang geleden voor mezelf begonnen en het is spannend om niet te weten hoeveel geld er binnen komt om de rekeningen betaald te krijgen. Ik ben bang om niet genoeg geld te verdienen. Dat zit eronder, daarom duw ik mezelf voort in harder werken en meer doen, de angst voor tekort!

Ik voel mezelf al rustiger worden als ik dit weet. Weer zo’n signaal van mijn lichaam als ik op het juiste pad ben. Ik geef mezelf de opdracht met mildheid naar de angst te kijken, zonder deze weg te duwen. Het wordt steeds rustiger in mijn lichaam. Ineens komt er een ander gevoel in me op, een gedachte die sterker wordt, de volgende stap om te gaan zetten waarbij ik het stuurwiel weer beetpak. Rustig stap ik uit bed, klaar voor de dag.

Ik ben eigenlijk wel benieuwd hoe jij naar je lichaam luistert of hoe jij weet dat je het stuur weer terug kunt pakken. Wil jij me dat laten weten? Stuur dat dan naar de email van Betrokken in Balans

Een hooggevoelig kind en een gele stoel met…..

Mijn nichtje stuurde mij vandaag een bericht. Ze had een aantal van mijn blogs gelezen en herkende haar dochter in de verhalen over hoogsensitiviteit.

Haar oudste dochter gaat sinds kort naar school. De vierjarige dame vindt het superleuk op school en ze gaat er graag naar toe. Maar het gebeurt regelmatig dat, als ze opgehaald wordt van school, ze over iets kleins enorme stennis maakt. En ’s nachts wordt ze een aantal keer wakker, waarbij ze het hele huis opschut.

Hoogsensitiviteit is een karaktereigenschap, waarbij je gevoelig bent voor de prikkels uit de omgeving, je ziet (hoort, voelt) ze meer en verwerkt ze dieper. Stel je daarbij voor dat je in plaats van gele stoel, niet alleen de stoel ziet maar daarbij ook, het bruine vlekje op de zitting, de weggeschrapte verf op drie van de vier poten, de oneven ruimte tussen de spijlen van de rugleuning en de scheur op de armleuning. Het zijn de details die het beeld van de stoel compleet maken voor iemand die hoogsensitief is. Een hoogsensitief persoon ziet dus niet alleen de stoel, maar alles wat erbij zit. En dat met alle voorwerpen in een kamer. En alle mensen in een ruimte. Dit is uiteraard een voorbeeld, maar zo werkt het wel. Iemand die minder gevoelig is, zal de stoel zien, en waarschijnlijk dat hij geel is en misschien dat er een vlekje op zit.

Dit voorbeeld hierboven gaat over zien, maar je hebt ook nog het horen van prikkels, het voelen van emoties enz.

Als een kind in een nieuwe situatie komt, bijvoorbeeld voor het eerst naar school gaat, krijgt het ineens heel veel nieuwe prikkels te verwerken. Zoveel dat ze het bijna niet aankan. Dit kan (tijdelijk) ten koste gaan van nachtrust, humeur of intellectuele of sociale vermogens. Als je dit weet als ouder kun je er rekening mee houden. Als er een ontploffing plaatsvindt omdat jij het verkeerde drinken klaarzette, kan dat de spreekwoordelijke druppel zijn die de emmer doet overlopen. Dé prikkel die maakte dat het teveel is.

Een ouder die weet dat zijn of haar kind overprikkeld is, zal vermoedelijk minder snel boos worden op zo’n ontploffing na een schooldag. Bij boosheid ontstaan er immers nog meer prikkels die verwerkt moeten worden. Dit maakt dan dat het verwerken ervan nog meer tijd kost. Je weet immers dat het kind overprikkeld is en niet bezig is met een pestcampagne tegen jou. Dit betekent uiteraard niet dat je alles moet laten gebeuren, er blijven grenzen binnen ontploffingen!

Er is geen ultiem recept voor de juiste reactie, die wisselt per kind, per ouder en per situatie. Enkele tips die je echter mee kunt nemen zijn:

  • Geef het kind de ruimte de overprikkeling eruit te gooien, bespreek mogelijk daarna even of het op een andere manier had gekund?
  • Leg op een rustig moment uit, wat er gebeurde, zodat het kind het kan begrijpen. Misschien lukt dit niet meteen, maar het is mijn ervaring dat ze hierin heel snel leren.
  • Zoek samen met je kind activiteiten waarvan jullie beide weten dat het prikkels verlaagd. (Het ene kind, gaat naar zijn kamer om te tekenen, de ander blijft in de woonkamer en speelt luidruchtig met de knikkers en weer een ander pakt een spelletje of staart naar buiten). Dit is geen strafplek of bezigheid, maar een uitrustplek of uitrustmoment.
  • Geef je kind tijd en ruimte om de prikkels te verwerken, bouw voldoende rustmomenten in. Als je kind net naar school gaat, houd dan de weekenden rustig, zodat er tijd en ruimte is (in een bekende omgeving) om bij te komen
  • Leer je kind dat dit past bij hem of haar, dat het niet goed of slecht is en leer ze dat ze stap voor stap verder komen, in het verwerken van de prikkels
  • Let op dat je niet alle prikkels vermijdt, je wilt het kind juist gedoseerd leren er mee om te gaan, dat kan alleen als ze er aan blootgesteld wordt, soms in een prikkelarme omgeving en soms in een prikkelrijk omgeving.

Kun je iets met deze tips? Wil je nog meer weten en eventueel sparren met anderen. Kom dan naar de interactieve lezing: Hoogsensitiviteit, hoe ga jij er goed mee om.

Deze vindt plaats aanstaande donderdag 6 juni. Om 20.00- 21.30 in theehuis Mon-Chouette in Leusden. Aanmelden kan via www.betrokkeninbalans.nl .

De kosten zijn €25,- per persoon, inclusief een kopje thee of koffie en wat lekkers.

Tips voor een hoogsensitieve werknemer en zijn collega’s 😉

Hoogsensitief is een karaktereigenschap. Zoals sommige mensen lang zijn en andere klein, heeft ieder mens een bepaalde mate van gevoeligheid voor het opnemen en verwerken van prikkels uit de omgeving. Sommige mensen zijn hoogsensitief (20-35%), andere gemiddeld (41-49%) en sommige laagsensitief (20-35%).

Iemand die hoogsensitief is, neemt prikkels (lees ook details) sneller waar, is eerder overprikkeld (mede omdat er zoveel prikkels binnenkomen) en verwerkt alles wat er binnenkomt extra diep (tijdrovend).

Intussen op de werkvloer…..

Marco werkt in een groot bedrijf, hij deelt zijn werkkamer samen met een leuke collega Maurice. Hij kan prima opschieten met Maurice, ze overleggen vaak en er is regelmatig tijd voor een grap. Maurice is echter leidinggevende, dat houdt in dat er frequent mensen bij hem voor het bureau staan.

Marco is introverte, rustige man met veel humor. Hij is een goede werknemer met een hoogsensitieve karaktereigenschap, die al jaren het bedrijf kosten bespaard en die ook innoverend werkt. Hij kan zijn ‘oog voor detail’ en ‘het zien wat er nodig’ is prima inzetten voor de organisatie. Hij is creatief en kan al zijn ideeën kwijt aan mensen die extraverter zijn dan hij. Zoals bijvoorbeeld Maurice die geregeld Marco’s ideeën verder de organisatie inbrengt. Om zo waardevol te zijn heeft Marco echter wel een rustige werkruimte nodig, weinig afleiding, weinig prikkels.

Dit is echter een probleem want Maurice is leidinggevende en dat houdt in dat er regelmatig collega’s de kamer binnenwalsen met een probleem. Omdat Marco veel details ziet en hoort, neemt hij zeer subtiele signalen van iedereen die binnenkomt waar en moet deze verwerken. Dit houdt hem regelmatig van het werk. Hoe kan hij het beste hiermee omgaan?

Tips voor Marco (en alle Marco’s onder jullie)

  • Ga af en toe op een andere kamer werken, zoek een rustige ruimte op, of begin iets eerder dan de rest.
  • Geef aan wat je nodig hebt aan rust en ruimte en stel zonodig een compromis voor, verlies daarbij de noden van ‘Maurice’ niet uit het oog. Bijvoorbeeld tijdstippen waarop de deur een uur dicht gaat om ongestoord te werken.
  • Wat Marco heel goed kan is mensen zoeken die zijn werk voor hem ‘verkopen’. Zoek deze mensen in je bedrijf, let wel op dat ze niet met alle eer gaan strijken. Je moet jezelf neer blijven zetten in een organisatie.
  • Blijf jezelf de vraag stellen welke signalen/details zijn echt van belang en leer hoe je de niet belangrijke details los kunt laten. Je hoeft niet met alle details wat te doen, sterker nog dan verzand je erin.
  • Zoek regelmatig even een rustige plek op om de prikkels te verwerken, denk aan wandelen tijdens de lunch in het park of staar af en toe uit het raam.

Tips voor Maurice (en alle collega’s van een Marco)

  • Sluit eens wat vaker de deur van de kamer, of spreek tijden af waarop mensen kunnen binnenlopen en wanneer niet.
  • Neem de mensen die binnenkomen even mee, uit de kamer.
  • Blijf de goede ideeën van Marco naar voren brengen en benoem ieders aandeel daarin, daarmee wordt zowel jij als Marco beter en daarmee de organisatie. Een goedlopend bedrijf is immers een team prestatie.
  • Weet dat een ander tijd een ruimte nodig heeft, door die de ander regelmatig te gunnen, blijft de sfeer op de kamer optimaal en dat bevordert de werkprestaties.

Heb jij wat aan deze tips? Wil je er meer van weten?

Op donderdagavond 6 juni 2019, om 20.00-21.30u is er een interactieve lezing over hoogsensitiviteit waarbij er aandacht is voor ‘hoe ga jij om met HSP op het werk’.

De titel van de lezing is: ‘Hoogsensitiviteit, hoe ga jij er goed mee om?’

Deze lezing is vooral geschikt voor mensen die (vermoeden dat ze) hoogsensitief zijn of mensen die veel omgaan met anderen die hoogsensitief zijn.

Je gaat naar huis met goede tips, kennis en ervaring.

Wil jij hierbij zijn?

Donderdagavond 6 juni 2019, om 20.00-21.30u

Locatie is Mon-Chouette, Leusbroekerweg 25-b te Leusden.

Kosten voor deze avond zijn € 25,-, dit is inclusief een kopje thee of koffie. Aanmelden is noodzakelijk gezien het aantal zitplaatsen, dit kan hier.

Zorg dat je er bent om 19.45, dan kun je met een kopje koffie of thee en iets lekkers plaatsnemen voordat we starten om 20.00.

Er zijn voldoende parkeerplaatsen aan de straatzijde van het gebouw. Met de fiets is de ingang via de kanaalkant te bereiken.

Tot dan?

Liefs Ester

 

Hoe ga je NIET handig om met HSP… en hoe wel!

Bijna twintig jaar geleden ging ik, om te vieren dat mijn ouders 25 jaar getrouwd waren een een reis maken in Vietnam, samen met hen en mijn broer. Ik was nog nooit buiten Europa geweest en keek er erg naar uit. In de weken daarvoor had ik het erg druk met het leren van tentamens voor mijn studie en mijn bijbaan.

In de week voor vertrek had ik vijf tentamens, werkte ik nog drie avonden in het restaurant en moest ik mijn studentenkamer gedeeltelijk ontruimen omdat daar geklust zou worden tijdens mijn afwezigheid. Dit laatste hoorde ik een paar dagen voor vertrek.

Op de avond voor vertrek, werkte ik tot 11.00 uur, pakte mijn reistas in en ruimde ik de laatste dingen in mijn kamer op. Daarna liet mezelf, om 2.00 ’s nachts, doodmoe in bed vallen. Om 6 uur ging de wekker om de trein naar Schiphol te nemen. Nagenoeg uitgeput begon ik aan de trip.

Tijdens de 20 uur durende vlucht naar Singapore kon ik niet slapen, ik was te moe en te onrustig. Aangekomen in Vietnam had ik last van een enorme cultuurschok. Het eten was goed en heerlijk, het land prachtig en de mensen zeer vriendelijk. Maar ik was moe, kon niet goed slapen, had last van mijn darmen en kreeg kleine wondjes die niet goed overgingen. Nu moet je weten dat ik een zeer goede slaper ben en mijn darmen nagenoeg nooit opspelen. Op een gegeven moment stootte ik mijn teen, niets ernstigs maar wel een open wond. Omdat we die dag erna een grote wandeltocht gingen ondernemen zei de gids dat ik beter niet mee kon gaan aangezien de kans op een infectie aan de wond groot was. Ik bleef in mijn eentje in de buurt van het hotel en nam een rustdag. Schreef in mijn reisdagboek en deed verder niets als voor me uitstaren.

Die nacht en de nachten daarna sliep ik beter, de wondjes genazen, mijn darmen werkte weer beter en ik ging meer genieten. Het tij was gekeerd.

Deze periode was een zeer wijze les voor mij. Ik heb tijd nodig om bij te komen na een drukke periode. Iemand met HSP heeft meer tijd nodig dan een gemiddeld iemand. Daar moet je dus rekening mee houden.

Ik heb me voor genomen nooit meer op vakantie te gaan, laat staan reizen, vanuit vermoeidheid. Het is in mijn belang (en dus die van mijn gezin) dat de voorbereidingen tijdig klaar zijn, zodat er ruimte is om uitgerust te vertrekken en ik onverwachtse dingen kan opvangen mocht dat nodig zijn. Naast de les van ‘uitgerust op reis gaan’ heb ik ook geleerd dat ik rekening moet houden met de cultuurschok, zeker als ik vlieg. Neem de tijd om te wennen aan je nieuwe omgeving, dit hebben de meeste mensen nodig. En zeker de mensen die gevoeliger zijn in het verwerken van prikkels.

Heb jij geleerd van de momenten waarop je zoiets overkwam? Hoe ga jij er nu mee om? Voor iemand die hoogsensitief is, is de balans tussen rust en beweging (in welke vorm dan ook) van groot belang. Vooral dan kan je HSP als talent inzetten.

also style every aspect of this content in the module Design settings and even apply custom CSS to this text in the module Advanced settings.

Sta jij in de file?

Een paar dagen geleden was ik bij een buurvrouw die door een moeilijke periode gaat. We hadden die dag een gesprek (van ongeveer een uur lang) over de kansen en mogelijkheden die ze op dat moment had qua huisvesting.

Gisteren kwam ik haar weer tegen en vroeg hoe het ermee stond, of ze de mogelijkheden al onderzocht had. Ze zei verbaasd tegen me, “heb ik het met jouw daarover gehad?”

Mijn buurvrouw is duidelijk overprikkeld.

Er is sprake van overprikkeling wanneer er meer prikkels worden ontvangen dan de hersenen kunnen verwerken. Je hersenen moeten immers alle binnenkomende prikkels verwerken. Als dit er teveel zijn ontstaat er file. Door deze file wordt er belangrijke informatie gemist. En met deze file wordt het denken en reageren op wat er bij je binnenkomt bemoeilijkt. Iedere nieuwe prikkel sluit achter in de file aan, of wurmt zich er tussen.

Omdat er zoveel prikkels zijn op een dag, gebeurt het dat deze verkeerd kunnen worden geïnterpreteerd. Hierdoor worden bepaalde prikkels als belangrijk, onveilig of beangstigend aangemerkt, terwijl ze dat niet zijn.

Als de file langere tijd blijft bestaan kan dit leiden tot ongewenst gedrag. Denk daarbij aan onrust, angst, paniek, het niet goed onthouden van informatie, niet meer horen wat er gezegd is, vermindering van concentratie of het agressiever reageren dan noodzakelijk. Of tot ongewenste emoties als neerslachtigheid of angst. Tot slot kan ook je lichaam reageren met signalen als vermoeidheid, lusteloosheid of spierspanning.

De file moet worden opgelost of in ieder geval er moet een zijweg worden opengesteld. Hoe doe je dat, vraag jij je af? Kom op 11 april naar de interactieve lezing over prikkelverwerking. Er is voldoende tijd om vragen te beantwoorden aan het einde van de lezing. Het start om 20.00 in de bibliotheek van Leusden (Hamersveldseweg 77). Wil je zeker zijn van een plekje, laat het dan weten via ester@betrokkeninbalans.nl

#filevermindering#betrokkeninbalans#blijf bij jezelf#praktischleren

Ik trok de deur achter me dicht en barstte in huilen uit!

Een aantal jaar geleden, kwam er een cliënt bij mij met nek- en hoofdpijnklachten. Tijdens de behandeling vertelde hij een heel heftig verhaal. Hij vertelde hoe het was om in de gevangenis (als politiek gevangene) gemarteld te worden. Na de behandeling was ik helemaal van slag. Ik was enorm geraakt door wat én hoe hij het vertelde.

Echter mijn volgende cliënte zat te wachten, dus ik moest door!

Op dat moment, na die behandeling, bedacht ik me: “ik kan de volgende cliënt niet goed behandelen als ik zelf niet eerst rustig wordt. Mijn aandacht is dan niet waar deze zijn moet.”

Ik maakte de beslissing om eerst zelf rustig te worden, alvorens verder te werken.  Ik vroeg de secretaresse om mijn volgende cliënte te melden dat ik 10 minuten uitliep. Daarna ben ik naar de administratieruimte gelopen, heb de deur achter me dicht getrokken en barstte in huilen uit. Mijn collega’s van de administratie keken mij aan, met verbaasde en bezorgde blikken. Na ongeveer vijf minuten droogden de tranen op. Ik zuchtte diep en deed mijn verhaal aan de collega’s, zodat zij niet bezorgd achterbleven. Ik waste mijn gezicht en kon weer verder werken.

Iedereen is wel eens diep geraakt door een verhaal of gebeurtenis. Hoe ga je ermee om? Zeker als het om werktaken gaat. Geef jij jezelf de ruimte om geraakt te zijn? En om jezelf daarna weer bij elkaar te rapen om door te gaan met de dingen die nodig zijn?

Er is geen ‘beste manier’ van omgaan met emoties, iedereen doet het een beetje anders. Voor mij werkt het om de ‘eerste lading’ meteen te lossen. Ik weet dat als ik dat niet doe, ik er dagen lang last van heb. Er zelfs lichamelijke klachten van kan krijgen.

Hoe werkt dit bij jou? Heb jij je emotionele verwerking helder? En is deze efficiënt?

Wil je hier meer over weten? Donderdagavond 11 april is er een gratis lezing over prikkelverwerking in de bibliotheek van Leusden (Hamersveldseweg 77) tussen 20.00-21.30u.

Je kunt binnenlopen vanaf 19.45 maar als je je aanmeld via ester@betrokkeninbalans.nl ben je zeker van een plaats. Het aantal plaatsen is beperkt.